4 กันยายน 2554
 
ณ.ถ้ำทะลุที่รัก
 
ยามฝนพรำ ...
 
เหมือนสมองของฉันนั้นมันว่างเปล่า มิได้ขีดเขียนเรื่องราวสาระมี
 
เหมือนความเหงาเข้าแทรกแอบอิงใจให้ไหวหวั่น
 
เหมือนว่าฉันนั้นกำลังคิดถึงเธอคนไกลๆที่หัวใจใกล้ๆกัน
 
คิดถึงกันบ้างไหมนะคนดี ...
  
 
ยามฝนพรำ ...
 
เฟื่องฟ้าจ๋า กลีบเจ้านั้นพริ้วไหวอ่อน 
 
กลีบเปียกปอนชุ่มน้ำ แม้ดูงามดั่งเกร็ดแก้ว
 
 มองมองไปแล้วหวลให้คิด คิดไปว่า เธอคงหนาว 
 
 
 
ยามฝนพรำ ...
 
ชวนชมจ๋า กลีบเจ้ายังกล้าแกร่ง
 
ต้านแรงลมฝน กลีบโค้งมนรองรับหยดน้ำฝน
  
ปั้นก้อนกลมใสๆไว้มอบแด่เธอ
 

 

ยามฝนพรำ ...
 
ดอกหญ้าแห้งจ๋า  เจ้ามีเพียงเมล็ดหญ้าแห้งๆ
 
จากผ่านแล้งหนาว คงไม่สดเขียวชื่นแล้วหนา
 
รอเพียงหญ้าต้นใหม่จะงอกมาหลังฝนฟ้านั้นจรจาก
 
 
 
ยามฝนพรำ ...
  
ใบไม้แห้งจ๋า  แม้ความชื่นฉ่ำจะมาพร้อมสายฝน
 
แต่เจ้าใบไม้คงไม่อาจจะกลับไปเหมือนเก่าก่อน
 
ได้อีกแล้ว... 
 
รอเพียงประโยชน์อย่างท้ายสุด ... ย่อยสลายเป็นปุ๋ยให้พื้นดินต่อๆไป ... 

 

 นั่นคือ  " สัจธรรมแห่งธรรมชาติ "

 

ขอให้มีความสุขทุกๆท่าน สวัสดีค่ะ :)