ขอโทษ

ได้มีโอกาสได้กลับไปที่วัดและโรงเรียน ที่เคยเรียนตอนมัธยม

เพราะว่ามีญาติผู้ใหญ่เสียชีวิตและไปร่วมงานพระราชทานเพลิง

พบว่าโรงเรียนเปลี่ยนไปมาก

 จริงๆแล้วต้องบอกว่า ทุกสิ่งทุกอย่างเปลี่ยนไป

 มีตึกและตลาดบังจนเกือบหาทางเข้าไม่เจอ

 โรงเรียนที่สมัยก่อนดูกว้างขวาง ก็แคบไปถนัดใจ

 เต็มไปด้วยอาคารสร้างขึ้นใหม่ ผู้คนที่เคยรู้จักก็มีอายุเพิ่มมากขึ้น

รูปร่างหน้าตาก็เปลี่ยนไป นี่คงเป็นกฎธรรมชาติที่แท้จริง

ไม่มีสิ่งใดที่ยั่งยืนตั้งแต่ คน สิ่งก่อสร้าง สถานที่ต่างๆ

ดังนั้นถ้าจิตใจเรายึดมั่นถือมั่นหรือยึดติดอยู่กับอดีต

เราคงไม่มีความสุขเช่นกัน คงต้องปรับตัวไปตามกาลเวลา

คนบางคนที่เราเคยรัก แบบอยากจะยืนเคียงข้างตลอดไป

 ถ้าหากว่ามันเป็นไปไม่ได้แล้ว ก็ควรปรับตัวปรับใจ

ให้เป็นความรักที่ไม่ต้องการสิ่งใดตอบแทน

ขอแค่ให้รู้ว่าอย่างน้อยเราก็ยังมีคนรักอยู่
คอยส่งข่าวคราว ให้กำลังใจกันบางเวลา ก็น่าจะเพียงพอ

บางคนที่เคยผูกพันแล้วขาดการติดต่อกันนานมาก

อยากขอโทษถ้าเคยทำให้ทุกข์ใจหรือไม่สบายใจ

อโหสิให้กันด้วยนะ