GotoKnow
  • เข้าระบบ
  • สมัครสมาชิก
  • แผงจัดการ
  • ออกจากระบบ
GotoKnow

KMในวิถีชีวิต ความรู้อมหาย...คายรอด

“อมหาย...คายรอด” ความรู้นั้นหากนำมาเผยแพร่หรือ ลปรร. กัน ความรู้นั้นก็ยังคงอยู่รอดและได้มีการนำไปใช้และต่อยอดความรู้กับไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

         เมื่อวาน (20 ส.ค. 2549)  ผมเดินทางมาอบรมที่กรมส่งเสริมการเกษตร  ได้เห็นการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ของชาวบ้านที่โดยสารมาด้วยกันโดยบังเอิญ  เห็นคุณลุงที่มีอายุน่าจะเลย 60 ปีแล้ว  ลุกขึ้นหยิบถุงห่อของที่วางไว้ตรงที่เก็บของด้านบน พร้อมกับแบ่งผลมะแว้งใส่ถุงมอบให้แก่ชายหญิงสามีภรรยาคู่หนึ่ง พร้อมทั้งอธิบายถึงสรรพคุณของผลมะแว้งว่ามีสรรพคุณสามารถคุมน้ำตาลในเลือดสำหรับคนที่เป็นเบาหวานได้         

   
 ลปรร. และแบ่งปันความรู้ อันเป็นน้ำใจที่น่าชื่นชม  KM...ไร้ขีดจำกัด

           คุณลุงบอกว่าทานมา 4 ปีแล้ว หากใครทานติดต่อกันเพียงประมาณ 2 กิโลกรัม ก็จะสามารถควบคุมน้ำตาลในเลือดได้  เพราะคุณลุงทานทุกวันทานผลมะแว้งสดๆ พร้อมกับมื้ออาหาร มื้อละ  1 กำมือ            

           ประเด็นที่ผมนำมาบันทึกนี้ไม่ได้ไม่ใช่เพราะผมเป็นเบาหวานหรือสนใจในประเด็นของพืชสมุนไพรชนิดนี้เป็นพิเศษแต่อย่างใด แต่สิ่งที่ผมสนใจก็คือการแลกเปลี่ยนเรียนรู้นั้น ช่างไร้พรหมแดน ไร้ซึ่งขีดจำกัดไม่ว่าจะเป็นเวลา หรือสถานที่  เป็นคุณลุงซึ่งผมก็ไม่รู้จักชื่อแนะนำคนอื่นอย่างมีความสุข  เพราะได้ยินคุณลุงพูดว่าไม่ได้ต้องการอะไร  บอกให้เอาบุญ เพราะมะแว้งหาง่าย ใช้แล้วได้ผล ไม่ต้องเสียงเงินซื้อยามาทาน  แถมแบ่งผลมะแว้งให้ไปลองทานสดๆ กับน้ำพริก และแนะวิธีปลูกให้ด้วย          

 
ส่วนที่แบ่งให้เพื่อนที่โดยสารมาด้วยกัน ทั้งๆ ที่ไม่รู้จักกันมาก่อน


ผลมะแว้งสดๆ ที่แบ่งปัน

           เห็นด้วยกับผมไหมครับ ว่าความรู้นั้นมีอยู่มากมายโดยเฉพาะในตัวคน หากเราหาโอกาสให้ได้มา ลปรร. กัน  ก็จะมีการหมุนเวียนแลกเปลี่ยนเรียนรู้กันอย่างไม่สิ้นสุด เหมือน ผอ.สวิง ตันอุด เปรียบความรู้เป็นคำพังเพยโบราณว่า อมหาย...คายรอด หากอมความรู้ ความรู้นั้นก็จะหายหรือตายไปพร้อมกับเจ้าของความรู้นั้น แต่หากคายความรู้นั้นออกมา  ก็คือหากนำมาเผยแพร่หรือ ลปรร. กัน ความรู้นั้นก็ยังคงอยู่รอดและได้มีการนำไปใช้และต่อยอดความรู้กับไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

บันทึกมาเพื่อการ ลปรร. ครับ

วีรยุทธ  สมป่าสัก

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

หมายเลขบันทึก: 45551
เขียน:
แก้ไข:
ความเห็น: 6
อ่าน:
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ

ความเห็น (6)

เรียน คุณสิงห์ป่าสัก

  • ไม่ว่าช่วงเวลาใด  ไม่เคยปล่อยให้หลุดมือเลยนะครับ
  • ขอยืมไปใช้นะครับสำหรับ   อมหาย...คายรอด” 
  • เยี่ยม จริง ๆ ขอบคุณครับ       
  • Capture ความรู้ได้ยอดเยี่ยมมาก
  • จะเห็นว่าความรู้มีอยู่มากมายจริงๆ  ทั้งตัวคน ทุกที่ ทุกหนทุกแห่ง  อยู่ที่ว่าเราจะสามารถดักจับความรู้นั้นมาได้หรือเปล่า    

 เรียน  พี่ชาญวิทย์

  • ยินดีที่บล็อกนี้ได้ขยายแนวคิดในการนำไปปรับใช้ต่อ
  • เจอกัน 12 - 13 กันยายน  ตลาดนัดKMกรมส่งเสริมฯ นะครับ

เรียน พี่นันทา

  • ความรู้มีอยู่ในตัวคนมากมายจริง ๆ นะครับ
  • หากเราเข้าใจก็จะมองเห็น และหาวิธีการที่เหมาะสมในการจัดการหรือนำมาต่อยอดได้
  • ขอแสดงความยินดีกับรางวัลคุณลิขิตเดือนกรกฎาคมด้วยคนนะครับ
เยี่ยมจริงๆ ครับ
เป็นอีกวิถีภูมิปัญญาหนึ่งที่รอการฟื้นฟูและเชื่อในแนวทางนี้ รากแก้วทางภูมิปัญญาต้องใหญ่  รากแขนงต้องขยายพื้นที่กว้างขวาง   รากฝอยต้องต้องกระจายและมีประสิทธิภาพดูดซับอาหารและน้ำ ต้นไม้อย่างบ้านเมืองเราจะงดงาม     หวังเป็นอย่างยิ่งนะครับจะได้เรียนรู้กันให้หลากหลายพื้นที่     เป็นกำลังใจครับ