ด้วยแนวคิดวิถี (วัฒนธรรม/ภาษา) จึงข้องขัด หรือวิบัติฟ้าดินสุดแก้ไข ข้าวเป็นเจ้าแม่โพสพจึงไหม้ไฟ เป็นสิ่งร้ายสังหรณ์ใจคนดงดอย...

ผมเขียนบทกลอนนี้ขึ้นมาหลังจากได้รับการตอบรับเป็นเพื่อนทาง Facebook จากอาจารย์วุฒิ  บุญเลิศ  ผู้ซึ่งได้รับการยอมรับว่ารู้เรื่องราวความเป็นมาของชนเผ่ากะเหรี่ยงดีที่สุดคนหนึ่ง โดยเฉพาะความเป็นมาของกะเหรี่ยงลุ่มน้ำเพชรบุรี ถึงขนาดได้รับการเรียกขานว่า "อาจารย์" จากผู้คนทั่วไป ทั้งที่อาชีพจริงๆ ของท่านคือ "ชาวนา..."

--------------------------------------------------------

อ่านประวัติเรื่องราวเมืองเพชร

“ภาพเล่าเรื่อง” เฟส.อาจารย์วุฒิ  บุญเลิศ

บอกตำนานเล่าขานถิ่นกำเนิด

แดนก่อเกิดกะเหรี่ยงเพชรบุรี...

 

เริ่มเดิมทีมีกะเหรี่ยงสองน้องพี่

แล้วชีวีอยู่ชายเขาตะนาวศรี

กับพวกพ้องอีกสี่พันชีวี

แม้ชีพพลียอมสิ้นหวงแผ่นดิน...

 

ประหัตประหารชาวพม่าตีสยาม

ป้องเขตคามด้วยใจหมายรักษ์ทรัพย์สิน

หวงแหนป่าอยู่มาหลายชั่วชีวิน

สู้จนสิ้นเพื่อปกป้องแดนแหลมไทย...

 

ด้วยคนน้อยจึงจำใจต้องถอยร่น

มาสุดจน “หนองสี่พัน” นามขานไข

ครั้นเสร็จศึกล้างดาบคราบเหงื่อไคล

จารึกไว้ “วังล้างดาบ” ปัจจุบัน...

 

อีกเรื่องอิงโบราณประวัติศาสตร์

จารึกวาดรูปภาพฝรั่งนั่น

ออกสำรวจยุครอห้าช่วยยืนยัน

ถิ่นฐานมั่นกะเหรี่ยงอยู่มาช้านาน...

 

พอนานวันประวัติศาสตร์ลานเลือนเก่า

ร้อยเรื่องเล่าถูกทิ้งร้างไม่สืบสาน

คนยุคใหม่หลงลืมถิ่นตำนาน

แก่งกระจานแหล่งเก่าเกิดกะเหรี่ยงเดิม…

 

ทั้งทหารอุทยานต่างสนธิ

ล้างอริปราบกะเหรี่ยงด้วยฮึกเหิม

ลื้อเผาผลาญแหล่งพักพิงถิ่นแต่งเติม

หวังช่วยเสริมดูเด่นเป็นผลงาน...

 

ทั้งยุ้งฉางข้าวปลาแลอาหาร

เป็นเถ้าถ่านมลายสิ้นน่าสงสาร

ยันทรัพย์สินมีดพร้าเครื่องมือพราน

ทหารหาญหน่วยอุทยานลื้อค้นมา...

 

แม้อ้อนวอนบอกขอด้วยใจซื่อ 

ประนมมือกราบไหว้ก็ไร้ค่า

เพียงจะบอกสิ่งที่ท่านลื้อได้มา

เหล่าปวงข้าขออนุญาตเจ้าแผ่นดิน...

 

สัญลักษณ์องค์ภูมินทร์ห้อยคอข้า

เป็นเหมือนตราข้าคนไทยไม่ผลัดถิ่น

สืบถิ่นฐานทำกินหลายชั่วชีวิน

ไม่ใช่ดิ้นไร้ถิ่นจากแดนใด...

 

ด้วยแนวคิดวิถี (วัฒนธรรม/ภาษา) จึงข้องขัด

หรือวิบัติฟ้าดินสุดแก้ไข

ข้าวเป็นเจ้าแม่โพสพจึงไหม้ไฟ

เป็นสิ่งร้ายสังหรณ์เกิดในดงดอย...

 

เพียงชั่วข้ามคืนผ่านยุ้งฉางไหม้

ฟ้าไม่ใสใจไม่สุขจิตเศร้าสร้อย

อนาคตที่หวังดับเลื่อนลอย

เมฆหมอกค่อยบดบังป่าเขาไพร...

 

ฝนจากฟ้าเทประดุจหลังคารั่ว

สะพรึงกลัวเสียลมดั่งคนร้องไห้

ฮอบินเข้าบินออกกันวุ่นวาย

แต่หาได้ลงไม่แม้สักลำ…

 

จวบจนเกิดเหตุเศร้าข่าวฮอตก

ใช่ตลกตกซ้ำซากน่าเกรงขาม

ทุกคนต่างรีบเร่งเฝ้าติดตาม

วอนทุกยามให้ฟ้าเปิดโชคช่วยที…

 

สองสามสี่ห้าวันผ่านเร็วรี่

ทุกถิ่นที่เร่งค้นหาบนภูตผี

ลมอากาศฟ้าก็ไม่เปิดอยู่ดี

จวบชีวีสิ้นสิบเจ็ดสลดใจ...

 

ฟ้ามืดมิดกลับสว่างดีเหลือยิ่ง

เหมือนมีสิ่งบันดาลพาสดใส

แก่งกระจานเริ่มสดใสในทันใด

เอะ..เรื่องร้ายนี่เกิดได้อย่างไร..???

 

ข้อมูลจาก วุฒิ  บุญเลิศ  : ภาพเล่าเรื่องhttp://www.facebook.com/update_security_info.php?wizard=1#!/media/set/?set=a.171897696198592.64625.100001350892849