ให้..รับแค่เต็มมือ รับ...ได้เต็ม(หัว)ใจ
อาทิตย์ที่ผ่านมา(
7 สค) มีโอกาสรับชมโทรทัศน์ที่บ้าน
มีคุณแอนดี้ เป็นผู้ดำเนินรายการ
แขกรับเชิญเป็นชาวต่างชาติที่รู้เรื่องภาษาไทยดี เข้าใจภาษาดีที่สำคัญพูดไทยได้ชัดมาก มาทำงานเป็นอาสาสมัครมูลนิธิฯ ในสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาสยามบรมราชกุมารี เกี่ยวกับรถเข็น(Wheelchair) ในหลากหลายรูปแบบ ปรับได้(Fitting) ตามสภาพอาการ
การใช้งานของผู้ใช้ในแต่ละรายเพื่อให้เกิดความเหมาะสมและเกิดประโยชน์ ผู้ใช้สะดวกสบายที่สุด โดยรูปแบบบางอย่างได้ดัดแปลงปรับปรุงแก้ไขจากรูปแบบที่มีมาก่อนจากต่างประเทศเช่นเยอรมันนี โดยมีอาสาสมัครชาวต่างชาติอีกคณะหนึ่งร่วมแรงร่วมใจ ถ้าพื้นที่ใด
อำเภอไหนแจ้งความจำนงมาและมีจำนวนมากกว่า
20 ราย ทางมูลนิธิก็จะนำรถเข็นไปส่งถึงที่(ยิ่งกว่าพิชชาซะอีก) ทั้งนี้ตั้งอยู่บนจุดยืน “ให้” โดยไม่หวังผล ให้ด้วยความเต็มใจ
พิธีกรถามว่ามาทำงานแบบนี้
ไม่มีค่าตอบแทนใดๆ
แล้วได้อะไรตอบแทน อาสาสมัครท่านนั้นตอบว่า...”...เราให้อะไรเขาอย่างมากเขาก็รับได้แค่เต็มมือ แต่เมื่อเราให้แล้วเห็นเขามีความสุข เรา” พร้อมทั้งเอามือมาจิ้มที่หัวใจ แล้วบอกต่อ ”ได้อย่างเต็มใจ”
ฟังแล้วรู้สึกประทับใจ ตื้นตันใจ
ภาคภูมิใจ ความปิติเอ่อท้น พร้อมคำนึงขนาดเขาเป็นชาวต่างชาติ มาพึ่งโพธิสมภาร เขาก็มีสำนึก
มีกุศลจิตเผื่อแผ่ได้มากมาย
แล้วบรรดาข้าของแผ่นดิน
บรรดาเหล่าที่ชาวบ้านเลือกเข้าไปบริหาร”จัดการ”บ้านเมือง มีสำนึกที่ดีรู้จักการ”ให้”แบบนี้บ้าง
ชนชาวไทยคงมีความสุข
ไม่มีภาระหนี้ผูกพันไปจนเจ็ดชั่วโคตร
ได้ข้อคิด ถ้าอยากได้อะไร ต้องรู้จักให้ก่อน
หลวงพ่อสด
วัดปากน้ำ
กเกจิดังด้านเมตตามหานิยมอุดมทรัพย์
ล
กล่าวไว้
”ยิ่งให้ยิ่งได้”
