วันทั้งวันคือ...การเผชิญหน้า

กับเจ้าอารมณ์ร้าย ที่โผล่หน้าเข้ามาพยศ ความเหนื่อย ความเมื่อย และคำถามมากมาย...

ข้าพเจ้าขับรถมุ่งหน้าอาสานำยาจิตเวชไปให้ผู้ป่วยที่ตำบลหนึ่ง ลมหายใจโล่งขึ้น ผู้คนเจ็บป่วยทางจิตใจทำไมถึงได้มากมายเหลือเกิน วันนี้ทั้งวันเราต้องใช้เวลาในการเยียวยาผู้คนเหล่านี้เกือบจะสองร้อย

"สติ"...คือ ตัวพยุงให้ดำรงอยู่กับสภาพแห่งอารมณ์ที่คลุกรุ่นผสมผสานภายใต้กระแสแห่งการสัมพันธ์ ตกเย็น...ข้าพเจ้าจึงไม่รีรอที่จะเคลื่อนตัวเองออกไปสู่ธรรมชาติ

หนึ่งชั่วโมง...ของการได้ขับรถท่ามกลางทุ่งนาและท้องฟ้า

หนึ่งอารมณ์ น้ำที่ไหลวน 

ทันที่บันทึกตีพิมพ์ มีหญิงสาวผู้อ่อนโยนท่านหนึ่งได้ส่งลิงค์เข้ามา ข้าพเจ้าตามไปเรื่อยๆ...จำได้ทันทีคือ พี่สาวจากทางเหนือสุดที่เคยเจอกันในงานมหกรรม R2R ครั้งที่ ๔ คือ ความเย็น เป็นดั่งสายน้ำ และลมเบาเบาโชยมากระทบแห่งใจ

นานเท่าไรแล้ว...

ที่ข้าพเจ้าไม่ได้ลิ้มรสสัมผัสแห่งความงามจากภาพถ่าย...ข้าพเจ้าได้เข้าไปดูการเก็บภาพบรรยากาศ ทำให้หวนนึกไปถึงหลายปีก่อนกับกล้องตัวโต ที่บ้ากล้าแบกไปตามที่ต่างๆ และ ณ วันนี้เพียงใช้กล้องที่ถ่ายผ่านได้จากโทรศัพท์และ IPAD เท่านั้น

คลิกไล่ไปตามภาพ...งามและอ่อนโยน

ภาพของนักพัฒนางานประจำ R2R จากแม่ฮ่อนสอน "การพัฒนารูปแบบการติดตามผู้ผ่านการบำบัดรักษายาและสารเสพติดในชุมชนพื้นที่สูงของศูนย์บำบัดรักษายาเสพติด แม่ฮ่องสอน"

งานชิ้นนี้ได้ผ่านสายตาเมื่อมุ่งหน้าจะเดินไปห้องน้ำ แต่ถูกคว้าแขนไว้ให้ได้พูดคุยและถ่ายภาพร่วมกัน การนำวิจัยเชิงปฏิบัติการมาเติมเต็มงานประจำให้ได้รับการพัฒนาในทิศทางที่ดีขึ้น เป็น "ต้นแบบ" ที่ดีอีกหนึ่งผลงานที่ข้าพเจ้ามักถือรูปเล่มติดมือไปบรรยายและทำกระบวนการด้วย

เล่มเล็กๆ ไม่หนาไม่บาง การเขียนน่าอ่าน ...

น่าเรียนรู้สำหรับนักพัฒนางาน R2R หน้าใหม่ที่ยังไม่ชำนาญหากได้อ่านก็จะเกิดเป็นกำลังใจ เพราะตัวอย่างงานนี้ ทำให้คนที่ไม่คุ้นกับเขียนได้เริ่มเรียนรู้ได้แบบไม่ตระหนกตกใจมากนัก

การได้ทักทายสั้นๆ ...กับพี่เล็ก(Somsri Chaiparome) หญิงสาวผู้อ่อนหวานและอ่อนโยน หากแต่เปี่ยมด้วยความแข็งแกร่งผ่านการสื่อสาร online ทำให้ข้าพเจ้ารู้สึกถึงลมเย็นๆ...ในเมืองสามหมอกกระทบลงมาที่ใจ...

ใจเบาสบาย...

ภาพความทรงจำย้อนกลับมาอีกครั้ง กับการร่ำลากันแล้วร่ำลากันอีก

นี่คือ ความงานแห่งมิตรภาพที่อ่อนโยนอีกหนึ่งหัวใจ R2R

...

๘ สิงหาคม พ.ศ.๒๕๕๔

เป็นเรื่องมหัศจรรย์ เมื่อได้รับเกียรติจาก อ.กะปุ๋ม ดร นิภาพร ลครวงศ์แวะเยี่ยมทักทาย ผู้หญิงร่างเล็กที่ทรงพลัง แม้ไม่เคยเจอกันมาก่อนแต่กา​รถ่ายทอดถ้อยคำผ่านตัวอักษร​ของอาจารย์จึงเป็นผู้หนึ่งที่สร้างความสุขใจในการทำงาน​ให้กับฉัน และอาจารย์ได้นำเรื่องราวขอ​งพวกเราไปเขียนในบันทึกทาง go to know อิ่มอกอิ่มใจเป็นอย่างไร ได้รู้จักในวันนี้นี่เอง...

ยืมภาพมาจาก Somsri Chaiparome