วันนี้เป็นวันแรกๆ ที่น้องหยก จะได้กลับบ้านที่พิจิตร หลังจากสอบเข้าไปเรียน รร.นครสวรรค์

 โดยเค้าเลือกที่จะสอบวัดระดับภาษาอังกฤษเสร็จก่อน แล้วจึงเดินทางกลับโดยรถโดยสารประจำทาง กลับบ้านพร้อมเต๋าเพื่อนร่วมห้องพัก

(ภาพประกอบจากอินเตอร์เน็ต)

 

เริ่มระทึก กันตั้งแต่ก้าวขึ้นรถแล้ว หลงกันตั้งแต่หัววันเลย.. เพราะขึ้นรถสองแถวผิดฝั่ง จึงทำให้ต้องต่อรถสองทอดจึงจะถึงสถานีรถประจำทาง (บขส.)นครสวรรค์

(ภาพประกอบจากอินเตอร์เน็ต)

เมื่อถึงก็รีบไปดูตารางเวลารถทันที  เที่ยวต่อไปก็บ่ายสองครึ่ง ตอนไปถึงยังไม่บ่ายสองเลย เฮ้อ..ต้องรออีกครึ่งชั่งโมง นาฬิกาก็เดินไปเรื่อยๆ เมื่อถึงเวลาออก รถก็เข้ามาจอดเทียบ ผู้โดยสารนำสัมภาระขึ้นรถกันครบถ้วน รถหวานเย็นของเราก็เริ่มเคลื่อนตัวช้าๆ วิ่งออกไปตามเส้นทางผ่านแยกเขากบ ผ่านบึงนาราง มุ่งหน้าสู่พิจิตร คาดว่าจะถึงก็ประมาณห้าโมงเย็น น่าจะไม่ผิดนะ

 

วันนี้ก็เป็นอะไรที่ดูดี เพราะผ่อนคลายน่ะ เค้าโดดเรียนพิเศษวันนี้

ทางบ้านเราผมกับแม่ปอยก็เป็นห่วง ยังคุยกันอยู่เลยว่าต้องไปรับที่สามง่ามหรือเปล่า เพราะเพื่อนเต๋าจะลงที่นี่ สองจิตสองใจนะ ระยะเวลาเพียง17 กิโลเมตรก็ถึงจังหวัดพิจิตรแล้ว ..เอายังไงดี  

ช่วงนี้เด็กๆ เค้าสอบมิดเทอมแล้ว ภารกิจของคุณครูก็มีแน่นเหมือนกันนะ ก็ทำให้นักเรียนมีเวลาว่างมากหน่อย ในวันจันทร์ก็ได้หยุด ลูกเค้าวางแผนว่าจะไปหาคุณครูที่โรงเรียนเก่า วชิรพิจิตร จากนั้นไปทำบัตรประชาชนเด็ก เมื่อหมดภารกิจก็เดินทางกลับหอพักเพื่อพร้อมสำหรับการเรียนในสัปดาห์ต่อไป

 

การกลับบ้านนี่ จะได้กลับก็เป็นส่วนน้อย เนื่องจากต้องเรียนกวดให้ทันเพื่อนๆ ซึ่งเค้าได้เรียนพิเศษกันมาอย่างมากซึ่งผ่านมาแล้ว เจ้าหยกเค้าไม่ได้เรียนพิเศษเลย

แผนการเรียนก็จะเข้มหน่อย ในช่วงต้นของการเรียน ประกอบกับเจ้าห้องที่เรียนมีเด็กเก่งจำนวนมาก ก็ทำให้ต้องกระตือรือร้นกันทั้งครอบครัว ถือคติว่า ไม่กินแกงร้อน นี่ก็น่าจะดีนะ

เราเองก็รอคอยให้ถึงเวลาที่เค้าได้กลับบ้านมาบ่อยๆ เมื่อดูเส้นทางแล้วน่าจะทำได้ยาก พวกเราเองก็เลยต้องไปหาเค้าแทน ห้าเทอมก็ถึงระยะเวลาการแข่งขันอีกแล้ว

 

เมื่อมองไปก็เห็นเลยว่า เดี๋ยวนี้การเรียนโหดจัง แต่พวกเราก็เล็งเห็นประโยชน์จากการเรียนนะว่า มันคุ้มค่าต่อการลงทุน ถ้าเจ้าคนเรียนเค้าเป็นคนขอ เค้าอยากเรียน แบบนี้..เรียนอย่างไรก็ไม่เหนื่อยนะ ไม่เชื่อถามเค้าดู เค้าตอบว่า สนุกมากๆเลยล่ะพ่อ..