31 กรกฎาคม 2554

 

ตลอดคืน...แล้วมั่ง...ที่ฝนตกโปรยปรายไม่ยอมหยุด

เช่นเดียวกับ...ชีวิตวันนี้ของผม...ที่ยังไม่มีวี่แววว่า...จะหยุดเดิน

ผมพาทิมดาบไปเรียนเปียโน...กลับมาถึงบ้าน...บ่ายโมงกว่า ๆ

ทำงานบ้าน...ค้นหนังสือ...อ่านหนังสือ...จัดตารางเวลา

 

 

 

ฝนยังคงโปรยปรายตลอด...

เปิด ที.วี. ทิ้งไว้... เป็นเพื่อน...ไม่ได้ดู...แต่หูฟัง...เป็นช่วง ๆ

น้ำท่วมเกาหลีใต้...รุนแรง....ทรมานมาก เพราะแต่ก่อนที่บ้านผมหลังเก่า

มันท่วมประจำ...วิดน้ำ...ขนของหนี...ยืนไว้อาลัยกับหนังสือที่ชุ่มน้ำ

 

 

 

 

เผลอให้เวลาเดิน...เวลาซื่อสัตย์...เสมอ...เสมอ...ห้าโมงเย็นกว่า ๆ ซะแล้ว

ผมเรียกทุกคนมาดูที.วี. เรื่อง ทงอี (Dong Yi) จอมนางคู่บัลลังก์

ครอบครัวของผม ได้รับแง่มุมดี ๆ จากทงอี...เสมอ....เสมอ

วันนี้เช่นกัน...พวกเราได้รับ...

การเดินทางที่บริสุทธิ์...ความเฉลียวฉลาด...ความซื่อสัตย์...มุ่งมั่น

และพร้อม ๆ กัน คือ ความสำนึกรู้คุณ  ความเงียบง่าย

จึงไม่แปลกที่พวกเรายังคงดูทงอี ซ้ำแล้ว...ซ้ำเล่า

 

 

ผมหวลคิดถึงชีวิตของ อสม. ท่านหนึ่ง...

ที่เขียนจดหมายน้อยให้ผม...บนโต๊ะทำงาน...ผมนำมาไว้ในสมุดบันทึกส่วนตัวของผม

อ่านครั้งแล้วครั้งเล่า...เหมือนเติมพลังให้กับผม

ผมได้ชวนให้ อสม. ทุก ๆ คน เขียนอะไรก็ได้ให้ผมอ่าน เดือนละ 1 บันทึก

ชวนให้ อสม. 1 คน ต่อ 1 หมู่บ้าน มาสลับผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนออกมาข้างหน้า เล่าเรื่องอะไรก็ได้ ไม่เกินท่านละ 5 นาที

เมื่อประชุมประจำเดือนพร้อมเพรียงกันร้อยกว่าชีวิต...

เพราะผมเชื่อว่า...จะทำให้ อสม. ค้นพบพลังงานบางอย่างที่ตนเองมี

และผมเชื่อแน่นอนว่า...อสม. ทุกท่าน...มี และเปี่ยมด้วยพลัง...

 

 

 

จดหมายน้อยของ อสม. ทิพย์  จอมนางคู่ชาวบ้าน และอนามัยของผม

ผมขอย่อ ๆ นะครับ...(ผมอดทึ่งไม่ได้...ที่คนจบประถม 6 เท่านั้น

แต่บันทึกช่างงดงาม และเปี่ยมพลัง ที่เอ่อล้นมาจากหัวใจยิ่งนัก

 

 

 

 

"...ข้าพเจ้า ชื่อ ทิพย์  อายุ 43 ปี จบประถม 6  อาชีพรับจ้างทั่วไป

มีบุตรสาว 2 คน อายุ 22 และ 20 ปี ตามลำดับ...

ที่มาของการได้มาเป็น อสม. ข้าพเจ้า...เห็นว่า ตนเองมีความสำคัญต่อส่วนรวม

จึงได้อาสาสมัครมาเป็นสมาชิกของ อสม. ของบ้านหนองหญ้ารังกา

ในเมื่อก่อนที่ผ่านมาการเป็น อสม. ยังไม่ได้รับเงินเดือน (เดือนละ 600 บาท พ.ศ. 2543 เป็นต้นมา - ผมเอง)

ข้าพเจ้าก็คิดว่า...ไม่มีปัญหาใด ๆ เพราะชอบในงานชิ้นนี้มาก

เพราะได้ช่วยเหลือเพื่อน ๆ ร่วมกับหมู่บ้าน

จึงเป็นความภาคภูมิใจของข้าพเจ้าเป็นอย่างมาก

 

 

ในเมื่อก่อนสามีของข้าพเจ้า...

ได้เคยได้พูดกับข้าพเจ้าว่า...จะทำไปทำไมในเมื่อไม่มีสิ่งตอบแทน

ทำให้เสียเวลาเปล่าประโยชน์

ข้าพเจ้าจึงบอกกับสามีว่า...

ถึงแม้เราจะไม่ได้รับสิ่งตอบแทนใด ๆ เลย

ข้าพเจ้าก็มีความภาคภูมิใจที่ได้ทำงาน อสม.

เพื่อได้ช่วยเหลือซึ่งกันและกัน

ได้ช่วยเหลือพี่น้องของข้าพเจ้า และอนามัยของข้าพเจ้า

และมีความสุขมาก เมื่อ อสม. ของเราทุกคนสามัคคีกัน...."

 

 

ผมอ่านบันทึกนี้แล้ว...มองออกไปนอกหน้าต่าง...สายฝนยังโปรยปราย

ยิ่งกว่านั้น...สายฝนยังเข้ามาโปรายปรายให้หัวใจของผม

ผมมีความสุข...ความหลุดพ้นจากความกลัวบ้า ๆ บอ ๆ อะไรบางอย่างภายใน

 

 

วันนี้...ผมขอบคุณ ทงอี จอมนางคู่บัลลังก์  ที่ได้ชม

ผมขอขอบคุณ อสม. ทิพย์  จอมนางคู่ชาวบ้าน และอนามัยของผม

สำหรับบันทึกที่งดงาม...ยามพลบค่ำ...ฝนฉ่ำโปรยปราย........