พี่ชายในก้อนเมฆ...

 

เมื่อครั้งหนึ่งที่ผ่านมา คุรุคุณครูคิม  ได้พาพี่ชายในก้อนเมฆ  พี่หนานเกียรติมาเยี่ยมบ้านฉัน  มาครั้งนี้ ฉันมองภาพด้วยใจที่ยังมิอาจยอมรับได้  

ฉันเชื่อว่าพี่ยังคงอยู่ในที่ไหนสักแห่ง  อยู่ในก้อนเมฆที่เบาบาง  เงียบ สงบ  นิรันดร์  ก้อนเมฆสีขาวก้อนนี้  ได้แผ่ปกคลุมไปทั่วอาณาบริเวณกว้าง  

สาดสายฝนเยือกเย็นสู่ป่าพงไพร  ละอองสายฝนพรำที่บ้านฉัน  คงได้กลั่นกรองมาจากก้อนเมฆขาวก้อนนี้  

ความหนาวเย็นได้แทรกซึมลึกซึ้งเข้าสู่ดวงใจ  

ช่วยให้ความซาบซ่านท่ามกลางความท้อแท้สิ้นพลังได้ก่อรูปต่อยอดคล้อยตามก้อนเมฆขาว  

เดินทางลัดเลาะเคี้ยวคดเข้าไปย่ำในพื้นที่ที่เมฆเดิน....

ชายผู้อยู่ในดวงใจ  เขาเดินทางด้วยความดี .....

สายฝนพรำย่ำราตรีกาลนี้  ได้กระเซ็นละมุมแผ่วเบาบนผิวกาย  ละอองแห่งก้อนเมฆที่เบาบางดั่งปุยนุ่น  ได้เกาะเกี่ยวให้กับผิวกายสะท้านสะเทือนเลือนลั่นดังทั่วทั้งผืนแผ่นดินและผองเพื่อน  ช่วยย้ำเตือนมิตรผู้งดงาม  

.....

ให้ได้ร่วมเดินทาง  ถนนส่ายแห่งเกียรติ  สายนี้....