ถึงแม้ผมจะต้องสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตไป

ทั้งครอบครัว บ้าน การงาน และทรัพย์สมบัติ

รวมทั้งอิสรภาพ...

แต่ผมกลับพบว่า...มีอยู่สิ่งหนึ่งที่ใครก็มิอาจพรากจากผมไปได้

นั่นคือ...

สิทธิ์ในการเลือกที่จะแบ่งปันในทุก ๆ ขณะ...

 

 

 

 

ผมเรียนรู้ที่จะสร้างการแบ่งปันจากสิ่งที่เล็กที่สุดที่ผมจะหาได้

เพียงแค่แบ่งปันน้ำใจเล็ก ๆ ให้กับผู้คนที่รู้จักและไม่รู้จัก

เพียงแค่แบ่งปันความรู้สึกที่ดี ๆ และไม่คิดร้ายคนอื่น

เพียงแค่คลิกอัฟโหลดเรื่องราวเล็ก ๆ แบ่งปันให้ผู้อื่น Share and Learn

 

 

 

 

ไม่ว่าสถานการณ์จะน่ากลัวและโหดร้ายแค่ไหน

ผมเรียนรู้ที่จะคอยควบคุมสติตนเองว่า...

การแบ่งปันของผมไม่ได้ขึ้นอยู่กับสถานการณ์ภายนอก

หากเป็นการที่เราจะเลือกที่จะแบ่งปันภายใจของผมต่างหาก

 

 

 

 

 

และผมเรียนรู้อีกว่า...

การแบ่งปันของผมนั้น...ไม่เฉพาะกับผู้คน

แต่มีขอบข่ายถึงสิ่งที่มีชีวิตและไม่มีชีวิตในจักรวาล

สิทธิ์ในการเลือกที่จะแบ่งปันในทุก ๆ ขณะ

จะทำให้โลกของผมงดงามเสมอ....

 

 

 

 

 

บ่ายวันนี้ ผมได้ยิงหนังสะติ๊กเมล็ดกล้าต้นลานไกลออกไปไกลที่สุด

เพื่อต้นกล้าจะเติบโตต่อไป

ยิ่งผมยิงไปไกลเท่าไหร่

ผมรับรู้ว่า...การแบ่งปันของผม...ได้เดินทางไปไกลแสนไกลทวีคูณ...

 

 

 

หมายเหตุบันทึก :

23 ก.ค. 2554  ผมต้องเดินทางตี 3 ไปดูงานผู้สูงอายุ ที่วังน้ำเขียว และขากลับ ได้ไปเที่ยวอุทยานแห่งชาติทับลาน

ผมได้ยิงหนังสะติ๊กเมล็ดกล้าต้นลานไกลออกไปไกลที่สุด

เพื่อต้นกล้าจะเติบโตต่อไป

จึงได้กลายมาเป็นบันทึกเล็ก ๆ ชิ้นนี้ของผม