เปลี่ยนโรงเรียนอีกแล้วหรือเรา...

 

ป้ายนี้อยู่ตรงกันข้ามกับโรงเรียนพอดี

  หลังจากใช้ชีวิตการเป็นครูอยู่ที่ไทรโยคโดยไม่มีผู้บริหารมาอีกเกือบปี   krugui  ก็ถึงคราวพลิกชีวิตอีกครั้ง  เมื่อคนใกล้ตัวได้ย้ายไปอยู่อีกที่หนึ่งถึงใกล้กว่าเดิมแต่ก็ไม่สะดวกที่จะเดินทางไปกลับ  เลยมาปรึกษากันว่า.....เห็นทีจะต้องเอาลูกเข้าโรงเรียนในเมืองเสียทีเพราะไม่อยากให้อยู่โรงเรียนเดียวกับแม่  มันอาจจะทำความลำบากใจให้ครูประจำชั้นก็เป็นได้  จึงต้องไปเผชิญหน้ากับเจ้าหน้าที่คนเดิม  ( ซึ่งคงคิดว่ายายคนนี้นี่มาอีกแล้ว )   เพื่อทำเรื่องขอมาช่วยราชการในอำเภอเมือง


ชีวิตครอบครัวจึงต้องแยกกันอยู่ชั่วคราว  โดย krugui  และลูกต้องมาเช่าบ้านอยู่ในเมืองใกล้กับโรงเรียนที่สอน  ส่วนลูกที่เข้าอนุบาลก็ให้ขึ้นรถโรงเรียนไป  วันศุกร์พ่อของลูกก็มารับหรือหากไม่ว่างก็นั่งรถเมล์ไป เช้าวันจันทร์ก็มาส่ง  สองคนแม่ลูกต้องอดทนกับการต่างถิ่นต่างที่  และสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคย  แต่เจ้าของบ้านและคนในละแวกนั้นพอรู้ว่าเป็นครูและมาจากทางเหนือก็ช่วยเหลือสอดส่องดูแลเอื้อเฟื้อดี  พอได้อบอุ่นใจบ้าง


 

อาจารย์ใหญ่และครูในโรงเรียนก็ไม่มีปัญหา  ทุกคนมีความเป็นมิตรดี  ถึงแม้จะเป็นผู้หญิงหมดแต่แตกต่างกับครูผู้หญิงที่ไทรโยคมากถึงมากที่สุด  ชนิด krugui ปรับตัวแทบไม่ทัน ครูที่นี่มีอายุและวางตัวเรียบร้อย  คำพูดคำจาเป็นผู้ใหญ่น่านับถือ  การเรียนการสอนที่นี่เคร่งครัดมาก  ดีที่ว่าไม่ได้เป็นครูประจำชั้น  แต่ต้องเต็มที่เพราะโรงเรียนอยู่ติดกับวิทยาลัยครูสมัยนั้น  และมีลูกของอาจารย์มาเรียนด้วย เขาฝากความหวังไว้ให้พวกครูเพื่อติวให้ลูกไปสอบเข้าเรียน ม. 1  แล้วเราจะทำให้เขาผิดหวังได้อย่างไร.....

 

 

แต่มีเหตุการณ์ที่จดจำไปจนวันตายคือ  มีคนแอบเข้ามาขโมยกระเป๋าตังค์ถึงในห้องนอนนี่ซิ.....แสบสุดๆ  ทั้งๆที่ krugui ก็นั่งทานข้าวหันหลังให้ประตูอยู่แต่ไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย  สักพักพอหันกลับมาก็เห็นมีคนยืนอยู่ตรงประตูบ้าน คงกำลังจะเดินออกไป  แต่มันแกล้งถามว่า...รู้จักคนชื่ออะไรสักอย่างนี่แหละจำไม่ได้  ไอ้เราก็บอกว่าให้ไปถามที่ร้านค้าใกล้ๆนี่  แล้วมันก็เดินออกไป  กว่าจะรู้ตัวอีกทีเมื่อลูกตื่นนอนแล้วมาขอตังค์ไปซื้อขนม  ตายล่ะหว่า....หายเกลี้ยงทั้งใบเล็กใบใหญ่  ใจดำจริงๆเลยไม่เหลือให้สักบาท  เลยรีบไปเล่าให้เจ้าของบ้านและร้านค้าที่อยู่ใกล้ๆฟัง  เขาก็โวยวายแล้วให้ยืมตังค์  บอกให้รีบๆไปแจ้งความ  กรรมจริงๆ....เงินก็หมด  บัตรทุกอย่างก็ต้องทำใหม่หมด   พอคนใกล้ตัวรู้เรื่องก็ยังอุตส่าห์ปลอบใจว่า  ดีแล้วที่มันเอาแค่เงินมันไม่ทำอะไรเราก็ดีแล้ว  จึงได้สติและเกิดความหวาดหวั่นลึกๆอยู่ในใจแต่....ไม่แสดงออก

 

ขอบคุณที่ตามอ่านและให้กำลังใจกันนะคะ  ยังคงต้องต่ออีกตอนสำหรับชีวิตการทำงานที่โรงเรียนนี้