จิตเป็นนาย กายเป็นบ่าว อย่างเขาว่าน้ำพึ่งเรือ เสือพึ่งป่า อัชฌาศัยเราครูน้อย ค่อยค่อยทำ ย้ำกันไป เป็นเจ้านาย ใช้งาน หมั่นวาจา อีกท่าทาง วางท่า พาทีหนึ่ง เราต้องพึ่ง พาเขา อย่าเร้าหน้าน้องพึ่งพี่ พี่เพื่อนพ้อง คล้องวาจา จึงรู้ว่า พึ่งพา หาความดี เมื่อวาจา พาเชือดเฉือน เยือนมาอีก หาทางหลีก ปลีกไป ใจหน่ายหนีจิตเป็นนาย กายเป็นบ่าว หากพูดดีเก็บหมองสี ท่าที มีน้ำใจ สองให้นึก ถึงอดีต หวีดวอนย้ำ ว่าเคยทำ ซ้ำความดี มามากหลาย ผิดเพียงนิด จิตหมองเศร้า เร้าทำลาย จะมีใจ ให้ต่อกัน ฝันกลางวัน ประพันธ์ โดย ครูอ้อย แซ่เฮ
สวัสดีค่ะครูอ้อย
คนเราทำความดีสะสมไว้มานานมักไม่ค่อยมีใครมองเห็น
แต่...หากผิดพลาดเพียงแค่ครั้งเดียว คนจะจำไปจนตายแปลกดีเนาะ....
ค่ะ เพื่อนรัก