สิ่งที่เห็นมีเพียงภาพลวงตา

ลำนำชีวิต จากเรื่องราวของคนพลัดถิ่น

“จากท้องนาบากหน้ามาตามฝัน

ว่าสักวันเรานั้นคงได้เห็น

20ปีผ่านไปลมไหวเอน

สิ่งที่เห็นมีเพียงภาพลวงตา

 

สู้ด้วยใจที่มุ่งมั่นไม่เคยท้อ

ด้วยหวังเพียงช่วยแม่พ่อที่อยู่นา

สุดท้าย ณ วันนั้นที่จากลา

มาวันนี้มีเพียงหลานตากับยายที่เฝ้าคอย

 

คอยวันหยุด คอยวันพักที่น้อยนัก

รอคอยรักด้วยหัวใจที่โหยหา

เมื่อไหร่หนอ พ่อกับแม่จะกลับนา

ลูกยารอพ่อกับแม่คืนถิ่นเดิม

 

หันมามองความเป็นจริงที่ปวดร้าว

มองแล้วเศร้าหัวใจให้โหยหา

ได้สิ่งหนึ่งขาดสิ่งหนึ่งอยู่ทุกครา

ผมหวังว่าสักวันมันจะคลาย...”

วันนี้ทำไมมันเหงา .. และคิดถึงบ้านเกิดจังเลยครับ...