การไม่มองข้ามในสิ่งเล็กๆน้อยๆใกล้ตัว เป็นคุณสมบัติของบุคลากรที่องค์กรอยากได้ค่ะ

การมองเห็นในคนปกตินั้น เริ่มมีการพัฒนาของสายตาตั้งแต่แรกคลอดและจะสมบูรณ์เต็มที่เมื่ออายุประมาณ 10 ปี แล้วสายตาจะคงที่จนกระทั่งโตเป็นผู้ใหญ่    ดังนั้นความผิดปกติของตาตั้งแต่เด็กจึงมีผลอย่างมากต่อการมองเห็นไปตลอดชีวิต การตรวจตาในเด็กจึงมีความสำคัญเพื่อค้นหาความผิดปกติ    ลดความเสี่ยง ของการวินิจฉัยล่าช้าที่คุกคามในการมองเห็นที่ผิดปกติหรือคุก คามต่อชีวิตอย่างร้ายแรง 

 

 

   น้องนิตยา  เลิศมัลลิกาพร  คนช่างเล่า...

พยาบาลวิชาชีพ  งานคลินิกส่งเสริมสุขภาพเด็กดี 

 

 

คลินิกสุขภาพเด็กดีจึงต้องรับผิดชอบในการตรวจตาเด็กเล็ก  อายุตั้งแต่ 4 ปีขึ้นไปทุกราย วิธีตรวจโดยใช้กระดาษสี่เหลี่ยมเป็นอุปกรณ์ที่บังสายตาโดยใช้ปิดตาที่ละข้าง  และให้มอง   E chart   เพื่อบอกว่าเริ่มเห็นชัดที่แถวใด  หลักการเหมือนการตรวจสายตาทั่วๆไป 

 

 

 

 

แต่ปัญหาที่ตามมา  คือ  เด็กมักไม่ให้ความร่วมมือในการตรวจ   เด็กจะเอากระดาษที่บังตาอีกข้างออก   แอบมองจากข้างที่ปิดกระดาษ  หรือไม่ยอมร่วมมือในการตรวจ ทำให้การตรวจใช้เวลามากขึ้น  เจ้าหน้าที่.จึงต้องตั้งวงเพื่อหาทางแก้ไขปัญหาโดยร่วม ลปรร. เพื่อหาปัญหาที่เกิดจากการวัดสายตาเด็กจากอุปกรณ์เดิม   ช่วยกันคิดว่าควรใช้อุปกรณ์ใดสำหรับปิดตาเด็ก 1 ข้าง ขณะตรวจวัดสายตา   หลังจากนั้นจึงเริ่มผลิตอุปกรณ์สำหรับปิดตาเด็ก 1 ข้าง      ทดสอบการใช้อุปกรณ์ และ พัฒนา ปรับปรุงให้ถูกใจเด็ก    ลองติดตามดูเส้นทางการพัฒนาของคลินิกส่งเสริมสุขภาพเด็กดีดูนะคะ 

  

 

 

 

 

 

หลังจากที่ได้นำมาใช้ ....

พบว่า เด็กสนุกสนานและให้ความร่วมมือไม่ดึงแว่นตาออกขณะตรวจวัดสายตาทำให้สามารถคัดกรองปัญหาสายตาในเด็กในเบื้องต้นได้ดี    ยืนยันได้จากภาพข้างล่างนี้ค่ะ 

 

 

 

 

สิ่งที่ทางทีมได้เรียนรู้จากการทำงานครั้งนี้  คือ.... 

  • การทดสอบระดับตาเด็กเป็นของไม่ยากแต่ไม่ง่าย  ซึ่งต้องอาศัยความใจเย็น และอดทน  

  • การเชียร์และให้กำลังใจเป็นเทคนิคที่ใช้ได้ดีเสมอกับเด็ก

 

 

และสิ่งที่ผู้เขียนได้เรียนรู้จากเรื่องเล่านี้  คือ    การไม่มองข้ามในสิ่งเล็กๆน้อยๆใกล้ตัว  เป็นคุณสมบัติของบุคลากรที่องค์กรอยากได้ค่ะ  บันทึกนี้จึงเปิดโอกาสให้คนคิดดีๆ  มีความคิดในการสร้างสรรค์  ได้มาแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกัน  

 

 

ผอก.โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพ เชียงใหม่  นพ.ภิศักดิ์  เลิศเรืองปัญญา  ก็ให้ความสำคัญกับเรื่องเล็กๆน้อยๆ  แต่ยิ่งใหญ่ในความตั้งใจที่จะพัฒนางาน   จึงต้องมามอบของที่ระลึกด้วยตัวเอง

 

 

 

 

พบกันใหม่กับเรื่องเล่าดีๆคล้ายๆบันทึกนี้ในครั้งต่อไปนะคะ    จากน้องพยอม  งานทันกรรม                 

 

ขอบคุณค่ะ