เคยรู้สึก..แบบนี้ไหม เหมือนกับว่าหัวใจ..ไม่อยากเต้น แค่การมีชีวิตอยู่...ดูเหมือนจะยากเย็น ความรู้สึกบีบเค้น..จนกลายเป็นความเย็นชา ..ซุกอยู่ในซอกของความเศร้า.. ในมุมมืดที่ว่างเปล่า...เหว่ว้า ไม่อยากรับรู้สิ่งใด..ที่ยังเคลื่อนไหว..มีเพียงน้ำตา ปล่อยให้เวลา...ผ่านไปอย่างไม่ใยดี ใครไม่เป็น...คงไม่มีวันเข้าใจ ว่าทำไม..กับความผิดหวัง..แค่นี้ ใยต้องยอมให้ความเศร้าเข้าย่ำยี จนดั่งว่าชีวิตแทบวางวาย ..บาดแผลที่มองไม่เห็น.. ยากแสนเข็ญที่จะรักษาหาย แผลในใจ..ร้ายจริง..ยิ่งกว่าแผลกาย ดั่งเนื้อร้าย..กัดกิน..ตราบสิ้นลม กิ่งไผ่...ใบหลิว
สวัสดีค่ะ
ยังคงความงดงามทางภาษาอยู่เช่นเดิมนะคะ
อ่านแล้วเศร้าใจจัง....
ฝากขอบคุณกลับไปยังทุกท่านที่ให้ดอกไม้เป็นกำลังใจด้วยนะคะ
บาดแผลที่มองไม่เห็น เฉกเช่นรอยร้าวในดวงใจ
เจ็บลึกแลเนิ่นนาน ยากสมานได้ดังเดิม
ใช้ยาสมานแผล แลก็ยิ่งแย่มองไม่เห็น
แผลใจยิ่งลำเค็ญ ต้องใช้ใจประสานใจรอยรั่วของสังคม รอยร้าวในดวงใจ ล้วนใช้ใจจึงมองเห็น
สวัสดีค่ะพี่กิ่งไผ่
สบายดีนะคะ ห่างหายไปนานๆ มากๆ
มาอ่านบทกวี ที่ไพเราะ มีความหมาย
.. บาดแผล บ้านเมือง อีกไม่นานคงเยียวยา เปิดใจเชื่อมใจ หวังไว้ว่า จะเป็นจริง ...
มาทายทัก แบบเบอร์ห้า พรุ่งนี้จะได้ไปใช้สิทธิ์ สุขสันต์นะคะ
ก็คงเพราะเป็นบาดแผลที่มองไม่เห็น
ก็เลย..ดูแลยาก ( มั้งคะ)
ขอบคุณมากค่ะที่แวะมา