ฟ้าร้องครืนครางห่างไหล
เมฆมาฟ้าหม่น
มองม่านเมฆมาฟ้าหม่น
มืดมนหมอกมาฟ้าหมอง
คล้ายหยาดน้ำตาฟ้าครอง
ฟ้าร้องครืนครางห่างไกล
จากบ้านวันหลังครั้งก่อน
ภายในรอนรอนอ่อนไหว
ถือเรียนเป็นหลักหักใจ
เพื่อไปพากเพียรเรียนรู้
จบเรียนรีบเร่งเร็วรี่
ตามที่ใจก้องร้องกู่
บ้านเราเก่าเหลือเมื่อดู
หวังอยู่คู่บ้านนานครัน
เก็บตัวหัวใจท้ายสวน
ไถพรวนปลูกผักถักฝัน
ผักปลาสระน้อยอ้อยมัน
ทุกวันนั่นล้วนควรจำ
เมื่อมองพ่อแม่แก่เฒ่า
ฉายเงาคราวบ่ายใกล้ค่ำ
ฟังถ้อยท่านมอบปลอบคำ
ตอกย้ำหนีไกลไร่นา
บรรจุงานได้ไกลถิ่น
ตามถวิลหวังวาดปรารถนา
ส่วนลึกร่ำร้องก้องมา
จากลาฟ้าหม่นคนครวญ........
.......................................โหยหาถิ่นฐานบ้านเดิม
โสภณ เปียสนิท***บันทึกวันกลับบ้าน วสันตฤดู2554
39/3 เขาพิทักษ์ หัวหิน ประจวบคีรีขันธ์ 77110
โดนใจอย่างแรงครับท่านอ.โสภณ
ทำไมเวลาฝนตั้งเค้า..ทำท่าจะตก
คิดถึงบ้านจังนะคะ..เหงาๆ ชอบกล
สวัสดีค่ะ คุณโสภณ เปียสนิท
อ่านแล้วซึ้งสำนึกรักบ้านเกิดเลย
ให้หวนคิดถึงวิถีที่เปลี่ยนผัน
จากอ้อมอกอบอุ่นคุ้นคืนวัน
ตามล่าฝันจนเหนื่อยล้ากี่คราจร...
ธรรมทิพย์
สวัสดีครับอาจารย์
ที่บ้านผมฝนไม่ตกมาเกือบ 10 วันครับ
ร้อนมากครับ
ผมเหมือนกันครับ ตอนไปไกล ๆ ไปเรียน
ห่างจากบ้าน
ฝนตกที่ไรคิดถึงบ้านทุกที
ไม่รู้เป็นไงครับ
@@@เมฆจะหม่นฝนจะมาฟ้าจะหมอง
ให้เราตรองถึงชีวิตที่เปลี่ยนผัน
จากบ้านมายังหวนหาทุกคืนวัน
ได้แต่ฝันถึงบ้านนาที่ลาจร@@@
สวัสดีครับอาจารย์ ชอบบทกลอนอาจารย์มากครับ
แม้ผมจะประสบความสำเร็จน้อยไปหน่อย แต่ก็
มิต่างจากบทกลอนของอาจารย์ครับ
เรียกว่าความเหงามากับสายฝน
หรือว่าสายฝนทำให้เกิดความเหงาดีครับ
ชอบภาพบ้านนี้ครับ
ขอบคุณสำหรับคำกวี
ที่แต่งเติมแต้มไว้ให้อ่านกัน
ขอบคุณสำหรับคำกวี
ที่แต่งเติมแต้มไว้ให้อ่านกัน
ขอบคุณสำหรับภาพสวยๆ ที่นำมาวางไว้ให้
สวยงามน่าดู สวยงามแบบน่ากลัว