ณ ที่ว่างเล็ก ๆ

ริมหน้าต่างห้องครัว...

ตื่นนอนตอนเช้า รีบหุงข้าวไว้ก่อนที่จะทำอย่างอื่น

หมุนเปิดบานเกร็ดกระจกหน้าต่างให้อ้ารับแสงสว่าง

มองออกไปเห็นต้นไม้ในกระถางเล็ก ๆ เรียงราย ได้เห็นสีเขียวที่แสดงถึงความสดชื่นและการมีชีวิตชีวา ทำให้ผมอารมณ์ดีไม่น้อย

ผมเพิ่งย้ายกระถางต้นไม้ มาไว้พื้นที่เล็ก ๆ หลังบ้าน เพราะที่อยู่เดิมของต้นไม้กำลังก่อสร้างห้องเก็บของ และห้องน้ำนอกตัวบ้าน

การเปิด การปรับเปลี่ยน และขยับอะไรบางสิ่งบางอย่าง อาจจะดูวุ่นวายขึ้น แต่บางครั้งผลลัพธ์กลับทำให้เราสุขใจไม่น้อย

มุมมองของชีวิตของเรา ถ้าเราสามารถปรับภาพความคิดของเราที่ใช้หัวใจมากกว่าสมอง คงจะดีไม่น้อย

และเมื่อเรารู้สึกแบ่งปัน...ให้โอกาส...สร้างความสุขในสิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้กับตนเองและผู้อื่นได้บ้าง

มันจะทำให้ทีว่างเล็ก ๆ ในใจมีมุมมองที่กว้างและยิ่งใหญ่ แต่ทว่าเรียบง่ายมากขึ้น

ทำให้ผมย้อนนึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นตอนค่ำ ๆ ของเมื่อวานนี้...

ภรรยาของผมเป็นพยาบาล และได้ขึ้นเวรบ่าย ผมก็มัวตัดหญ้า ตัดกิ่งไม้ และทำความสะอาดบ้าน จนเวลาล่วงเลยถึงเกือบหนึ่งทุ่ม

ผมกับทิมดาบลูกชาย เลยตกลงในใจว่า วันนี้จะกินไก่ย่าง กับข้าวเหนียว

พอไปถึงร้าน ก็เห็นไก่สามชิ้นในถาด ผมเลยขอซื้อหมด เพราะวางแผนว่า ชิ้นแรกให้ทิมดาบ ชิ้นที่สอง และสาม จะเอาไปให้คุณแม่ และภรรยาของผม

ตอนที่แม่ค้ากำลังห่อไก่ใส่ถุง ผมก็เจอแม่และลูกชาย มาซื้อไก่

ผมให้แบงค์ห้าร้อยกับแม่ค้า ซึ่งไม่มีตังค์ทอน จึงเรียกให้ลูกของแม่ค้าไปหาตังค์ทอน

ผมจึงเดินไปดูคลองน้ำเล็ก ๆ ข้างร้าน

แต่หูก็ได้ยินเสียงร้องงอแงของเด็กชาย และตัดพ้อแม่ของเขาว่า ทำไมพามาช้า ไก่มันหมดแล้ว

ผมได้ยินเสียงพูดหลายประโยค ทั้งของแม่ค้า แม่และลูกชาย

เอาไส้กรอก หอยจ้อ หรืออย่างอื่นแทนไหม

ผมเลยเดินออกมาเพื่อรับไก่ที่ห่อพร้อมตังค์ทอน แต่ผมบอกแม่ค้าว่า...

ผมขอคืนหนึ่งชิ้นนะ...

ผมนำไก่สองชิ้นไปให้แม่และภรรยา แต่ไปซื้อหมูแดดเดียวที่ตลาดไปให้ทิมดาบ

ก่อนนอน ผมรู้สึกว่า ผมมีความสุข กับสิ่งที่ทำไปเล็กน้อยจากเหตุการณ์เล็ก ๆ เท่านั้น

ผมชนะสมองของผม ด้วยการใช้หัวใจของผม

และผมได้เล่าถึงเหตุการณ์ที่ทำไปให้ภรรยาและทิมดาบฟัง ไม่ใช่ว่าตัวเองจะจิตใจดีหรอกครับ แต่ถ้าเราคิดว่า การแบ่งปันสิ่งเล็ก ๆ มันทำให้เรามีความสุขไปด้วย

อย่างน้อย ผมก็ได้หว่านเมล็ดพันธุ์การแบ่งปันเล็ก ๆ ให้กับทิมดาบ และเด็กชายคนนั้น

เหมือนสิ่งที่คุณวินทร์ เลียววาริณ เล่าว่า สนามฟุตบอลที่บ้านตอนเด็กมันใหญ่เกินบรรยาย แต่พอโตขึ้นมีความคิดมากขึ้น มันกลับเล็กลง แต่กับความรักของแม่ ทั้งในวัยเด็กและปัจจุบัน ยังคงเดิมและกลับมีมากยิ่งขึ้น