17 มิย. 54 09.15น.
วันนี้วันศุกร์เมื่อก่อนไม่ค่อยจะชอบมันเลย...(ชังไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย...)...แต่
ตอนนี้ทุกวันศุกร์ต้องแลกเวรเพื่อจะกลับไปหาดใหญ่ไปรับลูกจากเนอสเซอร์รี
ประจำ...จะต้องไปรับทุกวันศูกร์16.00-17.00น.บาทหลวงและซิสเตอร์จะค้อนข้างเข็มงวดกลับเวลา....(คงเพราะไม่อยากให้ลูกชเงอค่อย).......
ซิลเตอร์อเมลเดลหญิงสูงวัยที่มีรอยยิ้มและใบหน้าของความเมตตาของเด็กทุก
คน....ลูกเราได้รับความรักความเมตาจากท่านนับเป็นโชคดีของเราแม่ลูก......
ก็จะกลับมาอยู่ยะลากันประสาแม่ลูก 2 วันก็ยังดี...เย็นวันอาทิตย์จะอ้อยอิงไม่อยากไปส่งขับรถถึงหาดใหญ่ก็เกือบ
6 โมงเย็น...ซิลเตอร์ก็จะเข้าใจว่าอยากอยู่กับลูกให้นานที่สุด........อาทิตย์นี้รับปาก
จะเอาชุดปฐมพยาบาลไปให้ซิลเตอร์เป็นการปฐมพยาบาลเบื้องต้นเวลาเด็กเจ็บป่วยไม่สบาย
อะไรที่แบ่งเบาภาระซิลเตอร์กับคุณพ่อบาทหลวงได้บ้างก็ยังดี
.....ตอนนี้กำลังทำตัวให้เหมือนกับน้ำ...ธรรมชาติของน้ำ
สามารถเปลี่ยนแปลงไปได้ตามภาชนะที่ใส่....และน้ำไหลจากที่สูงลงที่ต่ำ
เสมอ......แม้นจะหมุนวนยังไงก็ไหลไปและ
เป็นสัจธรรมที่ครูซ่อมคนกำลังทำตัวให้เหมือนน้ำ
...บัวเกิดจากน้ำแต่เห็นมั้ยใบบัวไม่เคยติดน้ำ " น้ะจะกลิ้งอยู่บนใบบัว"..แล้วทำมั้ยคนเราจะต้องยึดติดกับอดีตที่เลวร้าย...
...ทุกชีวิตทุกสรพพสิ่งย่อมมีการเรียนรู้ผิดบ้าง...ถูกบ้าง....
ในง่วงหนึ่งของชีวิตเราไม่มีโอกาสรู้เลยว่าเราจะพบเจอกับเรื่องเลวร้ายใดบ้าง...
ตราบใดที่เรายังรู้สึกเจ็บเรายังมีน้ำตาที่ไหลอาบแล้ว...แสดงว่าเรายังมีลมหายใจ
ยังมีชีวิตอยู่.....
หลังจากกลับมาทำงานมีเรื่องเล่าอีกมากมาย..วันนี้นอนหลับสักงีบ...(ลงเวรดึกมา
ค่ะ)..ตื่นมาจะได้มีแรงขับรถไปรับไอ้ตัวเล็ก...พรุ่งนี่มาม่ะจะต้มบะช่อให้หนู
บูรดน้ำ........ในความทุกข์เราก็มีสุขได้ครับลูก.....
.
..ในอดีตมีบ้างคนรู้สึกหดหู่เสียใจกับภาพเด็กผู้หญิงนั่งเล่นกับหมาน้อยหน้าลาน
บ้าน......แล้วตอนนี้คนคนเดียวกันจะรู้สึกอย่างไร....ที่เห็นเด็กผู้ชายเดินเตาะเตะ
ไปสี่ห้าก้าวก็ล้มลุกขึ้นเดินใหม่จนกว่าจะเดินเก่ง..เจ็บก็ร้อง....สายที่มองของคน
เดียวกันแต่ความรู้สึกต่างกัน...ภาพที่เห็นเด็กผู้ชายคงจะมีแววตาที่ว่างเปล่า...หรือ
สมเพส..รังเกียจ....ใช่เพราะเขาคิดว่าเด็กผู้ชายคนนี้ไม่ใช่คน......
