๑๗ มิถุนายน ๒๕๕๔ เช้านี้กับการมีลมหายใจอยู่ ระหว่างเข้าห้องน้ำ ระลึกขึ้นมาว่า
“ทำไมนะอาหารที่แค่ผ่านร่างกายนี้ก็เน่าแล้ว”
กับทุกครั้งที่ “ปลดทุกข์”
มักจะมีประกายบางอย่างกับตนเอง
เราสรรหาของโปรดปรานทั่วสาระทิศ บางอย่างแพงแสนแพง แทบตั้งขับรถ หรือ ขึ้นเครื่องไปตระเวนชิม บางอย่าง ก็หาได้ยาก บางอย่าง ก็เป็นการเบียดเบียนสรรพชีวิต เพื่อมาตอบสนองความอยาก และรสสัมผัสของลิ้น แต่แล้วไม่นาน อาหารเหล่านั้น ก็ได้กลายเป็นของเน่า
ถ้าสุขลักษณะดีหน่อยก็ลงส้วม ถ้าไม่มีก็ไม่ต้องพูดถึง เห็นกันได้จะ จะ
นี่รึเปล่าหนอ ที่ผู้รู้ท่านเอ่ยไว้ว่า
“ร่างกายนี้เป็นเหมือนถุงหนัง ที่มีของเน่าไหลเข้า ไหลออก อยู่ตลอดเวลา”
แล้วจะรัก จะยึดมั่นกับร่างกายนี้ ไปอีกเพียงใด จะประทินโฉม ประโคมถนอม เสียเวล่ำเวลากับมันอีกเพื่ออะไร
พาร่างกายนี้ไปทำประโยชน์เถิด
ร่างกายนี้เป็นพาหนะอันล้ำค่า ที่จะทำประโยชน์อันยิ่ง
สร้างกุศลแก่ตนและสรรพสัตว์
ตอกย้ำกับตนเอง สั่งสอนตนเอง ให้หันดูของจริงว่า “ร่างกายนี้เป็นเช่นใด”
