มีโอกาสว่าง (รอทีมงานจัดการกับโปสเตอร์ที่จะไปนำเสนอพรุ่งนี้ เนื่องในการประชุมวิชาการ ) ก็เปิดอ่านหนังสือพิมพ์ท้องถิ่น "ทางไท" ยอมรับเลยว่าเป็นหนังสือพิมพ์คุณภาพฉบับหนึ่งที่น่าสนใจมากในประเด็นของเนื้อหาที่เจอวันนี้คือ (คลิ้ก ดูรายละเอียด) เฮือกสุดท้าย "ซาไก"  "!!! วอน "อย่ารุกรานเรา" ดังตัวอย่าง

     ทว่าขณะที่ชาวบ้านกลุ่มหนึ่งกำลังเรียนรู้วิธีที่จะอยู่ร่วมกัน แต่ก็ยังมีชาวบ้านอีกส่วนหนึ่งกำลังบุกรุกพื้นที่ป่าอันเปรียบเสมือนบ้านของพวกเขา 

     ได้ข่าวว่าชาวบ้านขึ้นไปรื้อทับ?
     "เขาไปรื้อบ้านเรา เราสร้างกับใบไม้ เขารื้อหมด"
     นานหรือยัง?
     "ยังไม่นาน ไม่กี่วันที่ผ่านมา"
     เขามาจากที่ไหน?
     "เขามาจากหมู่บ้าน"
     ยังลงมาอยู่ที่ทับเดิมอีกไหม?
     "ยังอยู่ ก็ยังกลับมาอยู่"
     คิดว่าจะอยู่ที่นี่อีกนานไหม?
     "ไม่แน่ อาจจะไปอีก ย้ายไปเรื่อย ๆ เราจะไม่อยู่ประจำ"

                              ฯลฯ

     นี่คือผลพวงของการพัฒนาที่เรียกว่าไม่มีการเข้าอกเข้าใจกัน มีการทำลายล้างความเป็นวัฒนธรรมซึ่งกันและกัน ด้วยเพราะคิดว่าวัฒนธรรมข้าฯ ดีที่สุด ดีกว่า เหนือกว่า เท่านั้น... ผลที่เกิดขึ้นคือความไม่มีสันติสุข...อย่างเช่นที่เป็นอยู่ รวมถึง "ซาไกผู้ไม่มีอำนาจต่อรองใด ๆ"