ครู คือ ผู้รับภาระอันหนักหน่วงหาใช่อาชีพที่เลี้ยงตนเองไปวัน ๆ

ครู  คือ ผู้รับภาระอันหนักหน่วง

หาใช่อาชีพที่เลี้ยงตนเองไปวัน ๆ

จิตวิญญาณแห่งความเป็นครูจักเกิดได้ 

เมื่อเรารู้ตัวว่าเราเองต้อง

สอนสั่งและปรารถนาดีต่อศิษย์ 

จิตวิญญาณครูมักจะถูกหยั่งด้วย

โมหคติ  โกรธาคติ  โลภคติ 

แลมักจะหวั่นไหวเพราะระบบบริหาร

ซึ่งเป็นไปตามประเทศนั้น ๆ

เมืองนั้น ๆ 

หน่วยงานนั้น ๆ

ชุมชนนั้น ๆ

แต่ครูเทียม(พวกที่ตัวเฉกครู) 

มักจะอวดอ้างแสดงศักดาแล

กฤษฎาภินิหารว่าตนเป็นผู้หยั่งแล้ว

ซึ่งความรู้  หากแต่ความจริงแล้ว

ครูที่แท้จริงจักไม่แสดงตนให้คนแวดล้อมทราบ 

จะเก็บตัวเงียบที่สุด 

จะเดินให้เบาที่สุด 

จะทำให้ไร้ตัวตนในคนหมู่มาก

จะพองตัวเมื่ออยู่คนเดียว

จะยิ้มเมื่อทุกข์

จะร้องไห้เมื่อสุข

จะวางเฉยเมื่อมีคนชื่นชม

จะสาสมเมื่อตนเองทำผิดพลาด 

จะสั่งสอนให้ศิษย์ไม่รู้ตัวว่ากำลังเรียนรู้ 

และ

จะจากไปอย่างเงียบที่สุด 

 

เมื่อนั้นแลทุกคนจะได้รู้ว่าเขาคือ   "ครู"

นิยามคำว่าครูจาก  พิมล  มองจันทร์