สิ่งนี้เองอาจจะเป็นนวัตกรรมที่พลิกประวัติศาสตร์การศึกษาไทยจากเหตุการณ์การเกณฑ์นักเรียนให้เอากระดาษทรายมาขัดโต๊ะที่เต็มไปด้วยรอยเปื้อนของปากกาลบคำผิดก็ได้...ที่สำคัญน่าจะทำการตลาดได้ไม่ยากเพราะนอกจากจะมีหลายขนาดแล้ว ยังมีหลายสีสัน บางอันเป็นลายการ์ตูน ซึ่งผมคิดว่าสามารถเอาใจกลุ่มวัยรุ่นได้ดีทีเดียว

          เรื่องเล่า...เหล่าลูกศิษย์ ครั้งนี้เกิดขึ้น(สดๆร้อนๆ)เมื่อตอนบ่ายสองโมงครึ่งของวันอังคารที่ 7 มิถุนายน 2544 จุดเกิดเหตุอยู่ที่ตึก Institute of Chinese and International Studies บริเวณชั้น 4 ห้อง 407 ของ Yunnan normal University เหตุการณ์กระทบใจดังจะได้กล่าวต่อไปเกิดขึ้นในชั่วโมงสอบของผมนี่เอง มันเริ่มต้นจากความประทับใจแต่กลับตบท้ายด้วยความ"ระทดระท้อใจ"ของอาจารย์ผู้สอนอย่างเสียมิได้ (เห้อออ)

          เรื่องมีอยู่ว่า...วันนี้เป็นการสอบปลายภาควิชาภาษาไทย (3) ซึ่งผมรับผิดชอบอยู่ หลังจากที่ได้แจกข้อสอบไปแล้วประมาณ 5 นาที ผมก็เริ่มได้ยินเสียงดัง"แขว้ก"... ไม่ใช่ใครแอบฉีกข้อสอบปลายภาคหรอกครับ แต่เป็นเสียงที่เกิดจาก นวัตกรรมการลบของนักศึกษาจีนที่นี่ (เดาว่านักศึกษาที่อื่นๆก็คงทำ ฮ่าๆ)... หากใครที่ยังไม่เคยมีประสบการณ์สอนนักศึกษาจีน คงจะไม่ชินตาสักเท่าไหร่ เมื่อจู่ๆนักศึกษาเอาสก็อตเทปขึ้นมาแปะที่กระดาษคำตอบเสร็จแล้วก็ใช้นิ้วกดๆลงไปที่ตัวอักษรเป้าหมาย...หลังจากนั้นมืออีกข้างที่จับสก็อตเทปอีกด้านหนึ่งก็จะกระตุกขึ้นมาด้วยความเร็ว10 ม. : วินาที (อันนี้โม้ครับ เพราะผมเองก็ไม่รู้อัตราเร็วที่ว่านั่น ฮ่าๆ) ... เและผลที่ได้ก็คือ ตัวอักษรเป้าหมายจะถูกดึงออกมาโดยติดอยู่บนสก็อตเทปนั้นอย่างน่าอัศจรรย์ ...ใช่แล้วครับ นี่เป็นนวัตกรรมการลบที่ผมไม่เคยเห็นที่ใดมาก่อน...

          ย้อนกลับไปครั้งแรก(กันยายน 53)เมื่อผมได้มาสอนภาษาไทยให้กับนักศึกษาชาวจีน ณ นครคุนหมิง มณฑลยูนนาน สาธารณรัฐประชาชนจีน "สก็อตเทปลบคำผิด" นับเป็นประดิษฐกรรมในห้องเรียนที่ทำผม"อึ้ง"และอด"ชื่นชม"วิธีช่างคิดพวกเขาอย่างเสียมิได้ ...เพราะสิ่งนี้เองอาจจะเป็นนวัตกรรมที่พลิกประวัติศาสตร์การศึกษาไทยจากเหตุการณ์การเกณฑ์นักเรียนให้เอากระดาษทรายมาขัดโต๊ะที่เต็มไปด้วยรอยเปื้อนของปากกาลบคำผิดก็ได้...ที่สำคัญน่าจะทำการตลาดได้ไม่ยากเพราะนอกจากจะมีหลายขนาดแล้ว ยังมีหลายสีสัน บางอันเป็นลายการ์ตูน ซึ่งผมคิดว่าสามารถเอาใจกลุ่มวัยรุ่นได้ดีทีเดียว

          ดังนั้นเมื่อได้ยินเสียงสก็อตเทปลบคำผิดทีไร...ผมก็อดทึ่งต่อประดิษฐกรรมนี้ไม่ได้ทุกครั้งไป แต่ที่เล่าไปทั้งหมดนี้ขอให้ท่านผู้อ่านได้โปรดใช้วิจารณญาณให้จงหนัก ต่อไปจะได้ไม่หลงไปกับความชื่นชมที่อาจฝากแฝงมาด้วย"ความหลงผิด"อันนำมาสู่ความ"ระทดระท้อใจ"ดังได้กล่าวแล้วในตอนแรก

          ใช่แล้วครับ เสียง"แขว้ก"ครั้งนี้ทำให้ผมเดินเข้าไปดูว่าทำไมหนอเพิ่งสอบแท้ๆเขาจึงต้องลบต้องแก้กันแล้ว... และคำตอบก็ประจักษ์ต่อสายตาเมื่อผมเห็นสก็อตเทปลบคำผิดที่ยาวยุ่งเหยิงเป็นเพราะมีรอยการใช้ไปแล้ว...ส่วนต้นๆของเทปเต็มไปด้วยอักษรอันไร้ระเบียบที่ถูกดึงออกมาจากกระดาษ...แต่ส่วนท้ายๆ ทำไมถึงม้วนเก็บเสียเรียบร้อย...จ้องๆไปก็เจอคำตอบดังภาพที่เอามาให้ดูกันนี่ล่ะครับ ... ผมหยิบมันขึ้นมาแล้วดึงให้ขาดในทันใด นักศึกษาตกใจเล็กน้อยโดยมีผมยืนยิ้มด้วยใจที่ขมขื่น...เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกของเหตุการณ์"โกงข้อสอบ" ที่ผมเคยพบมา แม้จะด้วยวิธีที่"ล้ำ"กว่านี้ก็ตาม(หน้าใสๆจะไปไว้ใจบ่ได้หนา..)

          อาจารย์ชาวจีนที่เดินตรวจอีกแถวมองมาที่ผม คงอยากจะถามว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ด้วยเหตุที่เขาไม่ใช้ภาษาอังกฤษและแน่นอนเขาพูดภาษาไทยไม่ได้ ส่วนผมเองก็ไม่ใช้ภาษาจีน(อันที่จริงต้องบอกว่าพูดไม่ได้ครับ ฮ่าๆ) เราจึงทำได้แต่เพียงส่งยิ้มให้กันเท่านั้น... ตัวนักศึกษาเองยิ้มแบบคนสำนึกผิดมาที่ผม ...แล้วผมจะทำอย่างไรดีล่ะ

          ในใจก็คิดว่าควรให้โอกาส เพราะดูจากคำตอบที่เขาเขียนก็เพิ่งทำไปแค่สองข้อ ที่สำคัญเพิ่งจะเริ่มสอบไปไม่กี่นาที ชะรอยท่านเจ้าที่คงเป็นใจให้ผมจับได้เสียก่อน คิดได้ดังนั้นผมก็เดินไปดูแถวอื่นๆต่อไป... ไม่รู้ว่าผมทำผิดหรือเปล่าที่ยอมให้เขาสอบต่อ แต่เมื่อคิดแล้วเหตุทั้งหมดก็คงเกิดจากผมนี่แหละที่ไม่สามารถสอนให้เขา"ซื่อสัตย์"ต่อตัวเองได้...และนี่ก็เป็นเหตุการณ์ที่ผมนำมาแบ่งปันทุกท่านในวันนี้ครับผม

 

ไว้อาลัยให้กับตัวเอง...

Kunming (11/06/07)