รักมีฤทธิ์สาหัสนัก รักทำฉันได้เพียงนี้ รู้ไว้บ้างนะคนดี ตัวฉันนี้แทบบ้านะเออ...
รู้ทั้งรู้ว่าทรมาน
ในดวงมานแทบแหลกสลาย
เมื่อรู้แต่นี้ต้องห่างร้างไกล
เธอจากไปไม่มีวันคืน…
น้ำตาฉันไหลปลิ่ม ๆ
รอยยิ้มที่มีคือยิ้มฝืน ๆ
แทบจะล้มลงทั้งยืน
ทนขมขื่นจูงรถกลับมา...
ปล่อยความคิดให้ไหลเรื่อย
เดินเฉื่อย ๆ เหนื่อยไม่ถามหา
รู้ตัวอีกครั้งตอนถึงทุ่งนา
อนิจจาเรียก “รัก” หรือนี่…
รักมีฤทธิ์สาหัสนัก
รักทำฉันได้เพียงนี้
รู้ไว้บ้างนะคนดี
ตัวฉันนี้แทบบ้านะเออ...
แม้จะทุกข์เพียงไหน
เพื่อเธอฉันทนได้เสมอ
เพราะฉันนั้นรักมั่นเพียงเธอ
มิให้ใจเผลอไปคิดรักใคร...
