วันพฤหัสบดีที่ 2 มิถุนายน 2554

ผม และคณะ อสม. จำนวน 8 คน ไปสุ่มลูกน้ำยุงลายที่ ตำบลบ้านดอน อ.ภูเขียว จ.ชัยภูมิ

 

เป็น การสุ่มลูกน้ำยุงลายแบบไขว้กัน เพื่อหาค่าดัชนีลูกน้ำยุงลาย ซึ่งสามารถทำนายการเกิดโรคไข้เลือดออกได้ ในกรณีมีค่าดัชนีสูง ๆ

 

สถานที่ที่ต้องดำเนินการตรวจลูกน้ำยุงลาย คือ รพ.สต. (โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบล) วัด  โรงเรียน ศูนย์พัฒนาเด็กก่อนวัยเรียน และ อบต.

 

แต่ที่ต้องสุ่ม โดยการจับสลากได้ หมู่บ้านหนองข่า หมู่ที่ 3 ตำบลบ้านดอน

 

ตามเกณฑ์ให้สุ่มจำนวน 30 ครัวเรือน ซึ่งพวกผมหารกันแล้วประมาณคนละ 4 ครัวเรือน ใช้อุปกรณ์ช่วย คือ ไฟฉาย ในการส่องดูตามภาชนะที่มีน้ำขัง

 

 

หมู่บ้านหนองข่า หมู่ที่ 3 ตำบลบ้านดอน เป็นหมู่บ้านที่ติดกับ ริมเขื่อนห้วยหมาตาย ดังนั้น จึงมีความใกล้กับแหล่งน้ำมาก จึงไม่แปลกใจเลยที่ทุกบ้านจะมี อุปกรณ์ในการจับปลา

 

นอกจาก ผมสุ่มลูกนำยุงลายแล้ว ผมมีความสนใจเกี่ยวกับวิถีชีวิตของผู้คนด้วย อุปกรณ์การจับปลาบางอย่างก็พอรู้ บางอย่างเคยได้ยินแต่ไม่เคยเห็น และบางอย่างทั้งไม่เคยได้ยินและเห็น

 

 

ทุก ๆ ครัวเรือน จะมี เรือ ครับ อย่างน้อย 1 ลำต่อครัวเรือน

 

 

ที่เห็นใกล้ นอนแผ่อยู่เป็นวงกลม มีเชือกสานเป็นตาข่าย เขาเรียกว่า จั่น ครับ

และที่เห็นไกลออกไปนั้น นอนเป็นตั้ง ๆ เขาเรียกว่า ลอบ ครับ

 

และนี้ก็คือ ลอบ ครับ มีลักษณะคล้ายหัวดินสอ นะครับ

ผมรู้สึกทึ่งกับ ภูมิปัญญา ของคนสมัยก่อน ซึ่งยังสามารถใช้งานได้จนกระทั่งปัจจุบัน

 

สุภาพสตรีที่ยืนถ่ายกับลอบ ไม่ใช่ อสม. ของผมนะครับ เป็น อสม. ประจำหมู่บ้านโนนข่า ชื่อ พี่สามล ภูมิมะนาว คอยนำพาผมไปตรวจที่บ้านครับ เพราะชาวบ้าน และสุนัข จะไม่คุ้นหน้าผม และไม่ยอมให้ไปสำรวจบ้านครับ

 

ขอบคุณพี่สามล มากครับ

 

และขอบคุณตนเอง ที่ได้ความรู้เพิ่มเติมในสิ่งที่ตนเองไม่รู้

 

และให้โอกาสกับสิ่งที่เราไม่รู้ครับ