ความรักที่พ่อกับแม่นั้นมีให้ลูกเป็นความรักที่บริสุทธิ์และมีพลังงานมากมายมหาศาลเกินคำบรรยาย ความรักของพ่อแม่ที่มีให้ลูกนั้นเป็นความรักที่มีแต่ให้ไม่หวังสิ่งใด เพียงแค่ของให้ลูกนั้นเป็นคนดีก็พอ

รักใดเล่า              รักแน่                เท่าแม่รัก

ผูกสมัคร              ลูกมั่น               มิหวั่นไหว

ห่วงใดเล่า            เท่าห่วง            ดังดวงใจ

ที่แม่ให้                กับลูก              อยู่ทุกครา

ยามลูกขื่น            แม่ขม               ตรมหลายเท่า

ยามลูกเศร้า          แม่โศก              วิโยคกว่า

ยามลูกหาย          แม่ห่วง               คอยดวงตา

ยามลูกมา            แม่หมด               ลดห่วงใย

 

       ในความคิดของฉัน พ่อแม่เปรียบเสมือนครูคนแรกของฉัน ท่านค่อยสั่งสอนฉันตั้งแต่ฉันยังเด็ก สอนให้ฉันรู้จักคลาน รู้จักนั่ง รู้จักยืน รู้จักเดิน และรู้กจักเขียนหนังสือ มือของพ่อกับแม่จะค่อยกุมมือน้อย ๆ ของลูกให้รู้เขียนคำว่า กอไก่ ขอไข่ ฉันจึงคิดว่า พ่อแม่ของฉัน เปรียบเสมือนครูคนแรกของฉัน

      ฉันรู้สึกว่าตัวของฉันโชคดีมาก ที่ฉันมีทั้งพ่อและแม่ มีครอบครัวที่อบอุ่นสมบูรณ์ จนฉันเองแทบที่จะไม่ต้องการความรักจากใคร แค่ความรักที่พ่อแม่มีให้ฉันนั้นมันก็มากพอ และพ่อแม่ก็ถือเป็นกำลังอันยิ่งใหญ่ของฉันในวันที่ฉันล้มลง กำลังใจของพ่อแม่นั้นยิ่งใหญ่กว่าระบบสุริยะ กว่าเอกภพ กว่าจักรวาล กว่าทุกสิ่งทุกอย่าง ในขณะที่ฉันล้มลงฉันยังมีพ่อและแม่ที่ค่อยประคับประคองฉัน ในยามที่ฉันหมดแรง และท่านก็เป็นกำลังใจที่ทำให้ลูกน้อยคนนี้กลับมาเข้มแข็งและยืนหยัดได้อีกครั้ง ฉันอยากจะบอกให้คนอื่นรู้ว่า ฉันรักพ่อแม่ของฉันกว่าสิ่งใด และท่านก็รู้ว่าฉันรักท่านเช่นกัน