..พิราป..ไม่ได้..ร่ำไห้กับชีวิตที่ริมระเบียง

...วันนี้..เป็นวันนี้..หากแต่ เรา เรียกมันว่า..วันอาทิตย์เป็นอาทิตย์ที่ยังขุ่นมัวอยู่ในอารมณ์ที่บดบังด้วยก้อนเมฆ..เสียงบ่นเบาๆแทรกมากับความเงียบในห้อง..มันดังมาจากวิทยุเครื่องเล็กราคาแพง..ที่บังคับการปิดเปิดคลื่นเสียงด้วยระบบ...พลังนั้นถูกปล่อยด้วย..การจุดระเบิด..มันสลายตัว..ปลดปล่อยพลังออกจากการควบคุมของมนุษย์จากเส้นใยในธรรมชาติและจินตนาการ..เสียงบ่นนั้นถึงเตาไฟฟ้าปรมานูลูกที่ห้าในญี่ปุ่น...กับลมสลาตัน...และกระแสร์น้ำ

....ชีวิต..ข้างกระถางต้นไม้ที่มีกอหญ้าบดบัง..รังนก.."พิราป"...สงบเงียบ..มิร่ำร้องอย่างเคย..มันยังเช้าอยู่สำหรับวันอาทิตย์ ของนกพิราป(มีด้วยหรือหล่อนแอบคิด..และแอบดู)....มันหลับคารัง..ใต้อกที่อบอุ่นคงเป็น"ไข่"ที่รอฟักตัวคำคำว่า"เกิด"...

"หล่อน"...ไม่ได้รบกวนมัน"ปิด"ประตูระเบียงแล้ว ขังใจอยู่เงียบๆ..กับวันวารและคำว่าไม่รู้..สำหรับพรุ่งนี้ในธรรมชาติ