นิทานคำกลอนสอนข้อคิด
ครั้งหนึ่งนานมา มีกาตัวใหญ่ ถิ่นที่อาศัย อยู่ในป่าช้า อยู่กับพ่อแม่ ดูแลนานมา พ่อกาแม่กา ตาบอดมืดมัว หาเลี้ยงพ่อแม่ ทั้งสองแก่ตัว พ่อแม่อิ่มทั่ว เจ้าตัวจึงกิน อยู่มาวันหนึ่ง กาจึงข้ามถิ่น เที่ยวหาของกิน ยังถิ่นนายพราน ได้เนื้อหนึ่งชิ้น รีบบินทะยาน ติดบ่วงนายพราน ไม่นานต้องตาย คิดถึงพ่อแม่ ได้แต่ใจหาย คงหิวตาลาย กระหายน้ำท่า ใครจะดูแล พ่อแม่เราหนา พวกเหล่าฝูงกา จะมาดูไหม นายพรานผ่านมา เห็นการ้องไห้ รู้สึกเห็นใจ ได้ฟังวาจา จึงปล่อยกาไป ด้วยใจเมตตา พ่อแม่นั้นหนา หาใดเทียบเท่า ตอบแทนความดี ที่มีต่อเรา พ่อแม่แก่เฒ่า รอเราเลี้ยงดู นิทานสอนใจ ให้เรากตัญญู น้องน้องหนูหนู ดูแบบอย่างเอย
ขอบคุณครับ สำหรับกำลังใจที่เติมให้และความสนใจติดตามอ่าน