เด็ก การเรียนรู้ ครู

เด็กน้อย 

  จะเปิดเทอมปีการศึกษาใหม่แล้ว  พ่อแม่คงเตรียมอุปกรณ์เรื่องเรียน เครื่องแต่งกายให้ลูกของตน  ครูคงวุ่นวายเตรียมการสอน  และเด็กน้อยก็ตื่้นเต้นที่ได้ไปโรงเรียน  ตื่นเต้นจะเจอเพื่อน  เจอครู โดยเฉพาะเด็กน้อยท่ีกำลังเปลี่ยนโรงเรียนใหม่ ..  ดิฉันมีนิทานเกี่ยวกับครูและเด็กน้อยที่อ่านจับความจากหนังสือแปลมาแบ่งปัน...ยังไม่รู้ว่า  จะตั้งชื่อว่า  อย่างไรดีจึงสมมติว่า ชื่อเรือง ..เด็กน้อย..

     ..เมื่อเด็กน้อยไปโรงเรียนครั้งแรก เขายังเป็นเด็กชายตัวน้อยเหลือเกินและโรงเรียนช่างใหญ่โตเหลือเกิน แต่เมื่อเด็กน้อยพบว่าเขาสามารถเข้าห้องของเขาได้โดยการเดินตรงเข้าไปจากประตูข้างนอก  เขามีความสุขและโรงเรียนก็ไม่ใหญ่โตเหลือเกินอีกต่อไปแล้ว

   เช้าวันหนึ่งเมื่อเด็กน้อยเข้าห้องเรียนได้สักครู่หนึ่ง  ครูพูดว่า " วันนี้เราจะวาดรูปกัน "ดี" เด็กน้อยคิด  เขาชอบวาดรูปเขาวาดได้ทุกอย่าง  สิงโตและเสือ 
ไก่และวัว  รถไฟและเรือ  เขาหยิบกล่องสีเทียนและเริ่มต้นวาด

   แต่ครูบอกว่า " เดี๋ยวก่อน " ยังเริ่มไม่ได้"  เธอรอจนทุกคนพร้อม  " เอาละครูพูด  " เราจะวาดรูปดอกไม้  " "  ดี"  เด็กน้อยคิด  เขาชอบวาดดอกไม้  และเขาเริ่มต้นวาดดอกไม้แสนสวยด้วยสีเทียนสีชมพู  สีส้ม และสีน้ำเงิน

   แต่ครูพูดขึ้นอีกว่า " เดี๋ยวก่อน "  ครูจะวาดให้เธอดูก่อน และเธอจึงลงมือวาดดอกไม้บนกระดานดำ ดอกสีแดงและก้านสีเขียว " นี่ไง  "   ครูกล่าว"เอาล่ะ " ทีนี้เริ่มได้
   เด็กน้อยมองดอกไม้ของครู  แล้งมองดอกไม้ของตัวเอง  เขาชอบดอกไม้ของเขามากกว่าของครู  แต่เขาไม่พูดออกมา  เขาเพียงแต่พลิกกระดาษ  แล้ววาดดอกไม้เหมือนกับของครูดอกสีแดงและก้านสีเขียว

   วันต่อมาเมื่อเด็กน้อยเปิดประตูจากข้างนอกด้วยตัวเอง  ครูกล่าวว่า 
" วันนี้เราจะปั้นดินเหนียวกัน"  "  ดี  " เด็กน้อยคิด  เขาชอบปั้นดินเหนียว  เขาสามารถปั้นทุกอย่างได้ด้วยดินเหนียว  งูและมนุษย์หิมะ  ช้างและหนูรถยนต์และรถบรรทุก  เขาเริ่มต้นดึงและคลึงดินเหนียวก้อนกลมของเขา

  แต่ครูบอกว่า " เดี๋ยวก่อน  "  ยังไม่ถึงเวลา  เธอรอจนทุกคนพร้อม " เอาละ "  ครูพูด " เราจะปั้นจาน "  แล้วเขาเริ่มปั้นจานทุกแบบ  ทุกขนาด

  แต่ครูกล่าวว่า  " เดี๋ยวก่อน"  ครูจะปั้นให้ดูก่อน  ครูลงมือปั้นจานให้ทุกคนดูจานก้นลึก  " นี่ไง "ครูพูด  " เอาละ "  ที่นี้เริ่มได้

  เด็กน้อยมองจานของครูแล้วดูของตัวเอง  เขาชอบจานของเขามากกว่าของครู  แต่เขาไม่พูดออกมา  เขาเพียงเอาแต่ดินมาคลึงเป็นก้อนกลมอีกครั้ง  แล้วเริ่มปั้นจานเหมือนกับของครู  มันเป็นจานก้นลึก  และในไม่ช้า 
    เด็กน้อยเริ่มเรียนรู้ที่จะรอและเฝ้าดูและทำทุกอย่างตามครูในไม่ช้าเขาไม่ได้ทำอะไรจากความคิดของเขาอีกต่อไป

   ในเวลาต่อมาเด็กน้อยและครอบครัวต้องย้ายไปอยู่บ้านอีกหลังหนึ่งในอีกเมืองหนึ่ง  และเด็กน้อยต้องเข้าเรียนอีกโรงเรียนหนึ่ง  โรงเรียนนี้ใหญ่โตกว่าโรงเรียนเก่าและไม่มีประตูจากข้างนอกเข้าในห้องเรียน  เขาต้องก้าวขึ้นบันไดสูงและเดินลงไปที่ห้องโถงยาวเพื่อเข้าห้องเรียน

   ในวันแรกๆเขาเข้าไปในห้อง  ครูบอกว่า" วันนี้เราจะวาดรูปกัน " ดี  เด็กน้อยคิด  และเขารอให้ครูบอกว่าต้องทำอะไร  แต่ครูไม่ได้พูดอะไรเลย  เธอเพียงแต่เดินไปมารอบห้อง  เมื่อเดินมาถึงเด็กน้อย  เธอถามว่า 
   " เธอไม่อยากวาดรูปหรือ  " " อยากครับ "  เด็กน้อยตอบ " แล้วเราจะวาดอะไรล่ะครับ "   " ครูไม่รู้  จนกว่าเธอจะวาดรูปขึ้นมาก่อน "  " ครูบอก  "  "แล้วผมจะวาดอะไรดีล่ะครับ "  เด็กน้อยถาม  " อะไรก็ได้ที่เธอชอบ " " ครูบอก  " " สีอะไรดีครับ "   เด็กน้อยถาม   " สีอะไรก็ได้  " ครูบอก  " ถ้าทุกคนวาดภาพเดียวกัน  ใช้สีเหมือนกัน ครูจะรู้ได้อย่างไรว่าใครเป็นคนวาดและรูปไหนเป็นรูปไหน "  "ผมไม่รู้ " เด็กน้อยตอบและเขาเริ่มต้นวาดดอกไม้สีชมพูสีส้มและสีน้ำเงิน

  เขาชอบโรงเรียนใหม่  แม้ว่ามันจะไม่มีประตูตรงเข้ามาจากข้างนอกก็ตาม

...ลูกเรา...นักเรียนเรา...หรือตัวเราเมื่อครั้งยังเด็ก เคยจะรู้สึกเช่นเด็กน้อยคนนี้บ้างไหมนะ...