ชีวิตมีทั้งสุขและทุกข์

แสงตะวันที่ค่อยลับขอบฟ้าที่ชายทุ่ง เด็กสาวคนหนึ่งกำลังนั่งรถประจำทางออกจากถิ่นบ้านเกิด การเดินทางครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เธอต้องออกจากบ้าน แล้วไปใช้ชีวิตอยู่โดยที่ไม่มีครอบครัวอยู่ด้วย ในใจเธอรู้สึกอ้างว้าง เดียวดาย เพราะตั้งแต่เธอเกิดมาก็ไม่เคยที่จะห่างครอบครัวแม้สักครั้ง

ในเมืองที่วุ่นวายมีแต่รถและเต็มไปด้วยผู้คนมากหน้าหลายตา ทำให้เธอรู้สึกอยากกลับบ้าน บ้านที่มีพ่อแม่และพี่สาว แล้วจู่ๆเธอก็รู้สึกร้อนผ่าวที่ตา มันคือน้ำตาของเธอที่กำลังรินออกจากตา เพราะในใจที่ตอนนั้นคิดถึง "รอยยิ้มของพ่อและแม่" ที่ยิ้มก่อนส่งเธอขึ้นรถ เธออยากกลับบ้าน อยากไปอยู่กับครอบครัว แต่เธอได้แค่คิดเพราะมันทำไม่ได้ สิ่งที่เธอทำได้ในขณะนั้นคือ ยิ้มให้กับตัวเองแล้วก้าวต่อไปข้างหน้า

 จากวันนั้น เธอก็ทำสิ่งที่ตั้งใจไว้ได้สำเร็จ ทำให้เธอรู้สึกภาคภูมิใจ แต่ทางที่ทุกคนเลือกเดินก็ไม่โรยด้วยกลีบดอกไม้เสมอไป เธอต้องสู้กับอุปสรรคที่เธอเผชิญด้วยรอยยิ้มของเธอเอง และกำลังใจที่สำคัญที่สุดคือ "พ่อและแม่" ของเธอ ทุกวันนี้เธอยังคงดำเนินชีวิตไปโดย "มีทั้งสุขและทุกข์" แต่เธอก็ไม่เคยย่อท้อ

       เหรียญที่ใครมองว่ามีสองด้าน แต่ถ้ามองให้ดีๆแล้วมันมีตั้งสามด้าน

         ชีวิตคนเราก็เช่นกัน "เมื่อมีสุขแล้วก็ต้องมีทุกข์" เป็นธรรมดา