"เราเลิกกันดีมั๊ย อยู่ไปก็ไม่เห็นมีอะไรดีขึ้น"

...หลังจากผมปฏิเสธที่จะให้ภรรยาซื้อมือถือใหม่ ด้วยเหตุผลว่าอันเก่าก็ยังใช้ได้อยู่ และควรจะออมเงินไว้ดีกว่า

...เธอเงียบ ไม่พูด เหมือนทุกครั้ง ที่บางครั้งที่ความคิดเห็นเราไม่ตรงกัน

...ผมก็ขับรถออกจากห้าง โดยผมและภรรยาไม่ได้พูดคุยอะไรกันอีกเลยหลังจากเหตุการณ์นั้น

.....

"เราเลิกกันดีมั๊ย อยู่ไปก็ไม่เห็นมีอะไรดีขึ้น" เธอพูดขึ้นหลังจากขับรถออกจากห้างมานานพอควร

...ผมรู้สึกเหมือนหัวหมุน เคว้งคว้าง ต้องชลอความเร็วรถลง ชิดซ้าย พยายามนึกทบทวนคำพูดของผู้หญิงที่นั่งอยู่ข้างๆ

...ความคิดต่างๆเกิดขึ้นมากมายจนลำดับไม่ถูกว่า มีสิ่งใดที่ทำให้เธอพูดคำนี้ออกมา

ผมนึกถึงโทรศัพท์ราคาที่ไม่แพงมากนักที่เธออยากได้ ก็ไม่น่าจะมีเหตุผลเพียงพอ

"...อยู่ไปก็ไม่เห็นมีอะไรดีขึ้น" ผมนึกย้ำ เพื่อหาเหตุผล

จนถึงบ้าน บ้านที่เราอยู่ด้วยมาเกือบสิบปี เป็นทาวน์เฮ้าส์ชั้นเดียวหล้งเล็กๆ ที่ผมคิดว่ามันก็ทำให้เรามีความสุขตามฐานะการงาน

...บ้าน... น่าจะเป็นเหตุผลใหญ่ที่ทำให้เธอพูดออกมาเช่นนั้น หลังจากเราตระเวณหาบ้านหลังใหม่ที่ใหญ่กว่าเดิม แล้วไม่ผ่านการประเมินจากหลายๆธนาคาร

...ผมออกมานั่งนอกบ้าน นึกถึงหน้าลูกที่ยังเรียนหนังสืออยู่ น้องเขาคงไม่รู้เรื่องหรอกว่า พ่อกับแม่ มีความคิดอะไรกันอยู่

...พลันที่นึกถึงลูกสาว น้ำตาของลูกผู้ชายมันไหลออกมา แม้ผมจะพยายามเก็บกั้นไว้อย่างมากก็ตาม

...ผมจะทำอย่างไรต่อไปดีหนอ

                                                   .....