คงเหมือน ๆ กับเพื่อนอีกหลายคน ที่มักจะบ่นกับงานที่พอกพูน เหมือนจะไม่รู้จักหมดสิ้น ทั้งที่เราได้ยอมรับในข้อตกลงกันแล้ว ทุกครั้งที่ได้รับใบงาน ใบหน้าของแต่ละคนคล้ายจะเพิ่มอายุให้กับตนเองอีกซัก 2 ปีเลยทีเดียว เพราะอะไรนั้นเหรอ ก็เพราะมันเครียด กดดัน ยาก เยอะ อันเก่าก็ยังไม่เสร็จ อันใหม่อีกแล้ว...

โดยเฉพาะวันไหนที่ครูถือ ลำโพงมาในห้อง พฤติกรรมการเรียนรู้ตั้งแต่ชั่วโมงแรก ๆ ของฉันบอกว่า "วันนี้คงจะต้องชมวีดีทัศน์แล้วเขียนความรู้สึกอีกแล้วแน่เลย.." บ่นพึมพำกับเพื่อนข้าง ๆ ถ้าเป็นจริงตามนั้น ความรู้สึกต่อมาก็คือ เบื่อ ไม่ชอบ ไม่อยากทำเลย  เพราะฉันไม่ชอบการเขียน ทุกทีที่ครูให้เขียน ฉันไม่เคยเขียนเต็มหน้ากระดาษซักครั้ง จะบอกว่า เป็นคนเขียนบรรยายไม่เป็นก็น่าจะใช่ แต่ฉันก็บอกกับตัวเองหลังเขียนเสร็จทุกครั้งว่า

"ฉันพยายามที่สุด เท่าที่เวลาจะมีให้ แล้วมันก็ได้แค่นี้ ไม่เป็นไรหรอก เรื่องแบบนี้มันพัฒนาได้"

 

 

 

ฉันไม่ได้โกรธเคืองใคร แล้วก็ไม่โทษตัวเองที่ทำคะแนนได้เท่านั้นเท่านี้ มันไม่ได้สำคัญเท่าไหร่ เพราะฉันทำสุดความสามารถ ณ ตอนนั้นแล้ว ฉันได้สิ่งที่ยิ่งกว่าคะแนน คือ ครู และเพื่อน ๆ ที่คอยชี้แนะวิธีการเขียนต่าง ๆ แลกเปลี่ยนประสบการณ์  แลกเปลี่ยนความคิดเห็น การใช้ชีวิต การพึ่งพาอาศัยกัน การแบ่งปัน การให้กำลังใจกันและกัน การมีวินัย รับผิดชอบ อย่างน้อยเราก็ได้รับรู้ความรู้สึกของคนอื่นเขาบ้าง

"ไม่ใช่ปิดกั้นตนเอง ไม่ใช่เอาตนเองเป็นที่ตั้ง ต้องเปิดใจให้กว้างเข้าไว้ สิ่งที่ทุกคนกระทำย่อมมีเหตุผลทั้งนั้น เหตุผลของคนหนึ่งอาจจะไม่ใช่เหตุผลของอีกคนหนึ่งก็เป็นได้ คนเรามีทั้งด้านมืดและสว่าง แต่ควรมองแต่ด้านสว่าง"

ทั้งหมดนี้และสิ่งต่าง ๆ อีกมากมาย คือสิ่งที่ได้หลังจากได้เรียนวิชา นวัตกรรมและเทคโนโลยีสารสนเทศเพื่อการศึกษา ขอบคุณนะคะครูและเพื่อนๆ