Thanks...every body

สวัสดีค่ะทุก ๆ คน วันนี้มีเรื่องราวดี ๆ มาฝากกันอีกแล้ว ไม่ใช่เรื่องอะไรมากมายหรอกค่ะเพียงแต่ว่าตลอดชีวิตที่ผ่านมาไม่เคยได้พิมพ์คำว่า "ขอบคุณ" กับใครมากมายขนาดนี้มาก่อนเลยในชีวิต ก็แปลกดีนะคะว่าคนเรามักพูดขอบคุณคนอื่นมากกว่าที่จะเขียนหรือพิมพ์ลงไปให้เค้ามาอ่านเอาเองทีหลัง

 แต่พูดไปแล้วการขอบคุณใครหรือออะไรซักอย่างก็เป็นเรื่องดีไม่น้อยนะคะ สำหรับตัวเองตอนนี้คงอยากจะแสดงคำขอบคุณหลายต่อหลายคนที่ทำให้วันนี้ได้มาถึงจุดตรงนี้ได้ เริ่มเลยก็แล้วกันนะคะ

ขอขอบคุณ พ่อและแม่ ที่เป็นทั้งกำลังใจและส่งเสียให้เราได้มีโอกาสเรียน

ขอขอบคุณ ยายที่บ่นเวลาเรากลับบ้านดึก (เพราะเป็นห่วงเรามาก ๆ ค่ะ)

ขอขอบคุณ หลานสาวที่ทุกวันนี้ขอให้ทำอะไรให้ได้หมดเลย

ขอขอบคุณ เพื่อนบ้านที่บางทีมีของอร่อย ๆ มาฝาก

ขอขอบคุณ เพื่อนตาลที่เป็นเพื่อนที่แสนดีเสมอมาและยังคอยเป็นที่ปรึกษาในทุกเรื่อง

ขอขอบคุณ น้องตุ๊กตากระต่ายที่ทุกวันนี้นอนเป็นเพื่อนกันเสมอมาแม้ว่าเราจะกลัวผีมาก ๆ

ขอขอบคุณ อาจารย์ MAX ที่เป็นอาจารย์ที่ปรึกษาที่ละเอียดในเรื่องการตรวจงานทำให้ทุกวันนี้เรามีความรอบคอบในการทำงานได้ดีขึ้นมาก

ขอขอบคุณ อาจารย์อำพูนที่คอยสอนเรื่องงานศิลปะให้เสมอมา

ขอขอบคุณ น้องหมา (ข้าวปุ้น) ที่ทำให้ทุกวันนี้มีเพื่อนเล่นสนุกทุกวัน

ขอขอบคุณ เพื่อน ๆ พี่ ๆ และน้อง ๆ สควค. รุ่น 14 ทุกคนที่ทำให้เรารู้จักคำว่า มิตรภาพ

ขอขอบคุณ อาจารย์ที่สอนนักศึกษา สควค. รุ่น 14 ทุกท่าน ที่เป็นทั้งอาจารย์ที่ดีและที่ปรึกษาที่ดีให้พวกเราเสมอมา

ขอขอบคุณ เชียงใหม่ (โชคดีมากค่ะที่เกิดเป็นคนเชียงใหม่)

การพูดคำว่า "ขอบคุณ" มันไม่ยากเท่ากับการทำการขอบคุณขอบคุณจากใจจริงของเราค่ะ ขอบคุณทุก ๆ คนนะคะที่เข้ามาแวะอ่านบันทึกนี้ ขอบคุณมากค่ะทุกคน