ถึงที่สุด...ก็สุดที่เอง

สวัสดี...กัลยาณมิตรที่รักยิ่ง

12 พฤษภาคม 2554  เวลาสายพอดีๆ

          มีโอกาสได้พูดคุยกับเพื่อนคนนึงอีกทั้งได้อ่านหนังสือธรรมมาบ้างเล็กน้อย... พอเราเข้าวัด... มักจะได้ยินว่าคนเข้าวัดคือคนมีปัญหา... บางครั้งเราก็เห็นด้วยแต่บางครั้งก็เห็นแย้ง... บ่อยครั้งที่เห็น...คนที่เข้าวัดก็มีทั้งคนมีปัญหา...และคนมีปัญญา...

           บางคนที่มีปัญหา...บางครั้งก็แก้ปัญหาได้ด้วยตัวเอง...แต่ก็มีบ้างที่ต้องการความช่วยเหลือจากบุคคลอื่น... แม้แต่คนมีปัญญาเอง...บางครั้งก็มีปัญหา... ไม่เชื่อก็ลองถามตัวเองดูสิ...huhuhu

            แต่ละคนก็แต่ละจิตแต่ละใจแต่ละทัศนะ... ปัญหามันไม่ได้ยึดติดกะเราซะหน่อย มีแต่เราที่ไปยึดมั่นถือมั่นว่ามันเป็นปัญหาของเรา... หลายคนที่เกือบจะบรรลุ...ก็บอกว่าไม่อยากเกิดอีกแล้ว...เกิดมาก็ทุกข์ ...ทุกข์ที่ไม่สวย ทุกข์ที่ไม่รวย ทุกข์ที่มีน้อยเกินไป ทุกข์ที่มีมากเกินไป...ทุกข์ที่ไม่พอใจในสิ่งที่มี ไม่พอดีในสิ่ง
ที่ได้...ฯลฯ...

           สำหรับ KIM ก็เกิดแล้ว...คงจะอยู่จนกว่าจะตาย...ตายแล้วเกิด...เกิดแล้วตายให้ถึงที่สุดนั่นแหละ..เมื่อถึงที่สุด ก็คงจะสุดที่เมื่อนั้น... แต่ระหว่างที่ยังมีชีวิตอยู่ สิ่งใดที่ทำได้ก็ต้องทำให้ถึงที่สุดเช่นกัน...เร่งสร้างสิ่งดีให้ถึงที่สุด เร่งชดใช้กรรมเก่าให้ถึงที่สุดเช่นกัน

           เราก็ไม่ทราบว่าเราทำกรรมอะไรไว้บ้าง และต้องชดใช้อย่างไรบ้าง... คงจะเข้าทำนองที่ว่า...คนอยู่ก็อยู่กันไป...คนตายก็เอากันไป...เผา....เผา...เผา...กลายเป็นเถ้าถ่านธุลีดิน...จากสูงสุดสู่สามัญ...

            สุดท้ายนี้ขอจบบันทึกด้วยคำกล่าวที่ว่า...ธรรมะ  คือ หน้าที่....ปฏิบัติหน้าที่...คือการปฏิบัติธรรม...

ธรรมสวัสดี

ขอให้มิตรรักนักอ่านมีความสุข เงินไหลนอง ทองไหลมา ธรรมะคุ้มครองนะคะ

 

Best Regards

Lady KIM Dudess...