สวัสดีครับเพื่อน ๆ ใกล้จะเข้านอนเลยแวบเข้ามาบันทึกเรื่องเล่าที่จดบันทึกไว้ตอนอยู่บนเครื่องบินกำลังบินออกจากสนามบินสุวรรณภูมิตรงไปยังกรุงโดฮาประเทศกาต้าร์
ว่าง ๆ เลยหยิบปากกาออกมาขีดเขียนเล่นไปตามประสาคนอยู่สุข...อิ อิ อิ
ได้กลอนตลาดเนื่องจากคิดเขียนอยู่เหนือเมฆเลยตั้งชื่อว่า...กลอนเหนือเมฆซะเลย...ว่าดังนี้
กลอนเหนือเมฆ
โอ้..เครื่องบินเหินขึ้นฟ้าพาไปแล้ว
แสงวาวแววสาดส่องมาหน้าต่างหนา
กำลังผ่านขอบเขตไทยไปลับตา
เข้าพม่าเมืองขอบเขตชายแดนไทย
มองรอบห้องผู้โดยสารมีหลายชาติ
คนฉลาดปราชญ์เขลามีตัวเล็กใหญ่
ต่างเดินทางร่วมเที่ยวบินพร้อมกันไป
จากกรุงไกลไปอาหรับนับสัปดาห์
บินโต้คลื่นทะเลหมอกหยอกคะเยื่อน
นั่งพุงเคลื่อนโอนเอนไปใจผวา
แต่บางคนเปิดเครื่องเล่นเห็นเต็มตา
เดินไปมาคือสาวแอร์หน้าแขกจีน
มองจอภาพอยู่กลางเลเลยพม่า
มองบนฟ้าม่านเมฆหมอกออกไกลถิ่น
อีกไม่นานผ่านอินเดียเคยอยู่กิน
เทพพรหมมินทร์ถิ่นเมืองพุทธสุดบูชา
ขอผ่านเมืองอารยธรรมอินเดียก่อน
จะไปนอนอิสตันบูลอาหรับหนา
ชมถิ่นที่อยู่อาศัยนักปรัชญา
เส้นทางมาสู่เอเชียทัพโรมัน
นามอเล็กซานเดอร์มหาราช
ทหารปราชญ์บุกแดนดินถิ่นล่าฝัน
ถึงอินเดียวางพลพรรคพร้อมรบกัน
เก่งฆ่าฟันปันแดนดินถิ่นยึดมา
ได้ผ้าเย็นจากสาวแอร์ยื่นส่งให้
นึกขอบใจให้อบอุ่นบุญกายหนา
แสนสดชื่นระรื่นจิตติดวิญญา
ใช้สายตาต่างรสถ้อยคอยขอบใจ
สาวแอร์มาเสริฟอาหารแลเครื่องดื่ม
ยังไม่ลืมขอผ้าเย็นกันเปื้อนใหม่
กินอิ่มแล้วเราสุขกายสบายใจ
นั่งเพลินไปในเครื่องบินลำนี้..เอย.
สวัสดีครับ คุณครูแป๋ม
ช่วงอยู่บนเครื่องยาวนานเลยบันทึกเรื่องราวที่ผ่านพบ กลอนตลาดนี้มันดีตรงที่บันทึกเหนือเมฆนี้ละ...อิ อิ อิ
ขอบคุณครับ