อย่างนี้......ก็มีด้วย

        เมื่อก่อนเป็นเด็กช่างฝันค่ะตอนนี้ก็เป็นอยู่แต่น้อยกว่าเมื่อก่อน เคยฝันว่าอยากเป็นนางฟ้าเพราะครูชอบเล่านิทานให้ฟังว่าใครที่ทำความดีมาก ๆ ตายไปแล้วจะเป็นนางฟ้า ตั้งแต่นั้นมานะคะบอกกับตัวเองอยู่ตลอดเวลาว่าจะต้องทำความดีทุกวันเลย มีอยู่วันหนึ่งยายจะไปขายของที่ต่างหมู่บ้าน ด้วยความที่ว่าอยากทำเรื่องดี ๆ เลยขอตามยายไปด้วยเท่าที่จำได้กว่าจะขายของได้หมด รอลูกค้าหลายชั่วโมงเลยค่ะด้วยความเป็นเด็กตอนนั้นไม่อยากนั่งรออะไรนาน ๆ เลย จึงแอบหนียายกลับบ้านโดยไม่บอกยาย

       เชื่อได้เลยค่ะว่าวันนั้นยายขายของไม่หมดแน่นอน อะไรเหรอคะ มัวแต่ตามหาหลานจนไม่เป็นอันขายของสิคะ ไอ้เราพอเห็นหน้ายายกลับมาบ้านด้วยท่าทางอิดโรยตอนนั้นคิดได้เลยว่าโดนด่าแน่ แต่ไม่ใช่เลยค่ะยายร้องไห้ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า "กลับมาเมื่อไหร่ทำไมไม่บอกยายซักคำ" พอเห็นอย่างงั้นรู้ทันทีเลยค่ะว่าไม่ได้เป็นนางฟ้าแน่ ทำยายร้องไห้ด้วย ถ้าตอนนั้นอดทนรอซักนิดแล้วกลับบ้านพร้อมยายทุกอย่างคงไม่เป็นอย่างนี้ ยายก็ไม่ต้องร้องไห้ เราก็จะได้ไม่อดเป็นนางฟ้า (คิดตอนเด็กนะค่ะ)

       จากวันนั้นถึงวันนี้บอกกับตัวเองไว้เลยว่าจะต้องอดทนอยากได้อะไรต้องรู้จักการรอคอย เพราะตัวเองคิดว่าถ้าหากไม่รู้จักคำว่ารอคอยเราก็ไม่สามารถสัมผัสถึงคำว่ามาถึงได้ (จริงมั้ยคะ) คนเราจะทำอะไรซักอย่างต้องมีเป้าหมายใช่มั้ยคะ คือ มีอยู่วันนึงหิวข้าวมากเลยค่ะอยากกินข้าวขาหมูที่สุดพอเห็นคนเข้าคิวกันยาวเหยียด คิดในใจเลยค่ะว่าไม่ได้กินแน่เลยออกจากแถว ไปซื้อข้าวมันไก่บอกได้เลยค่ะไม่อร่อยเลย พอหันกลับไปดูร้านข้าวขาหมูที่อยากกินเข้าก็ยังขายอยู่ เพราะด้วยที่ไม่อยากเสียตังค์อีกรอบเลยทนกินข้าวมันไก่จนหมดจาน หลังจากอิ่มแล้วก็คิดในใจว่า ถ้าหากอดทนรอเข้าแถวอีกหน่อยก็ได้กินข้าวขาหมูที่อยากกินแล้ว

       เพราะคนเราส่วนใหญ่ป็นแบบนี้หล่ะค่ะ ไม่ค่อยจะอดทนกับการรอคอยอะไรซักเท่าไหร่ จึงทำให้หลายคนไม่ประสบความสำเร็จในชีวิต พลาดในสิ่งที่ไม่ควรพลาดก็หลายครั้ง แต่สำหรับตัวเองแล้วทุกวันนี้จึงตั้งใจที่จะอดทนกับเรื่องทุกอย่างให้ได้ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม ก็ที่เลือกมาเรียนทุนนี้ก็เพราะว่าความหวังของตนเองเนี่ยหละเพราะอะไรรู้มั้ยค่ะ

       ตอนที่จบปริญญาตรีแล้วต้องออกมาหางานทำพอดีได้เจอกับป้าคนนึงชื่อป้าตา เค้าเป็นผู้หญิงที่ตัวเล็กและมีอุดมการณ์ที่อยากเป็นครูมาตั้งแต่เด็ก ป้าบอกว่าที่ป้าอยากเป็นครูไม่ใช่เพราะที่บ้านอยากให้รับราชการ หรือเพื่อความมั่นคงในชีวิต ที่ป้าอยากเป็นครูเพราะป้าเคยเป็นเด็ก ฟังแล้วก็งงค่ะ ป้าแกบอกว่าคนที่เป็นเด็กรู้ดีว่านอกจากพ่อแม่แล้ว เค้ายังมีอีกคนที่คอยดูแลเค้าทั้งสอนอ่าน สอนเขียน สอนให้ทำโน่นทำนี่ตั้งเยอะแยะ ทำด้วยใจ เค้าไม่ใช่ใคร เค้าคือครูของเรานั่นเอง ป้าแกพูดมาแบบนี้พอคิดออกเลยค่ะว่า ป้าแกเองตอนเด็กคงเคยเจอกับคุณครูที่ใจดีและน่ารักมาก ๆ แน่

       พออยู่กับป้าแกนานไปทำให้เราอยากเป็นครูมาก (มากจริง ๆ นะคะ) จึงเริ่มจากการสอนพิเศษเริ่มรู้จักเด็กมากขึ้นทุกวัน จนทำให้แน่ใจว่าอยากเป็นครูจริง ๆ เลยเลือกที่จะสมัครและสอบในทุนนี้และให้คำมั่นสัญญากับตัวเองว่าจะเป็นครูที่ดีและเก่งให้ได้ จึงอดทนอ่านหนังสือเพื่อเตรียมตัวสอบให้ได้ ในที่สุดก็สอบติดดีใจค่ะมากด้วย

        ในอนาคตจะเป็นเช่นไรก็ตาม ปัจจุบันขอแค่มีความสุขความหวังกับการรอคอยเป็นสิ่งที่มาคู่กันเสมอ ดังนั้น จงมีความสุขกับปัจจุบันและเก็บซ่อนความทุกข์ไว้ให้ลึกที่สุด ลึกจนหาไม่เจออีกแล้วได้ยิ่งดีค่ะ บางคนเสียใจมักคุยกับเพื่อน แต้รู้มั้ยค่ะว่าครอบครัวก็อยากคุยกับคุณ รักครอบครัวและรักตัวองให้มาก ๆ นะค่ะ ทุกคน