จงเรียนเพียรให้รู้ สิ่งที่อยู่ใกล้ตัวนี้
คือจิตคู่กายมี ต้องเรียนรู้ให้เท่าทัน
แม้ว่าจะยากรู้ ควรเพียรดูอย่างขยัน
เร่งสู้ด้วยความหมั่น ตรึกตรองตามความเคลื่อนไหว
ฝึกจิตที่ยากยิ่ง แต่เป็นสิ่งที่ฝึกได้
จงฝึกตระหนักใน ความเบิกบานอันอุดม
รู้จิตจงฝึกจิต เพื่อชีวิตอันสุขสม
ห่างไกลความทุกข์ตรม ให้ว่างเปล่าทางธรรมพา
ลดละและปล่อยวาง ให้ไกลห่างกิเลสหนา
ปลดเปลื้องพันธนา สิ่งผูกมัดให้หลุดลอย
รู้จิตเพื่อฝึกจิต สู่ชีวิตที่ปลดปล่อย
ละทุกข์ทีละน้อย จะค้นพบความงดงาม
"ปลดปล่อยพันธนาการ" ;)...
สวัสดีค่ะ
ชอบบทนี้มากค่ะ สอนใจได้ดีค่ะ
"....รู้จิตเพื่อฝึกจิต สู่ชีวิตที่ปลดปล่อย
ละทุกข์ทีละน้อย จะค้นพบความงดงาม..."
ขอบคุณนะคะ
แต่งกลอนได้ดีจังเลย ฝึกจิตยากจังเลยนะคะ ต้องพยายามใช่ไหมคะ
"ฝึกจิตที่ยากยิ่ง แต่เป็นสิ่งที่ฝึกได้
จงฝึกตระหนักใน ความเบิกบานอันอุดม"
สวัสดีค่ะ
คุณWasawat Deemarn
คุณลำดวน
คุณ krukorkai
คุณ ✿อุ้มบุญ ✿
ขอขอบคุณทุกท่านที่กรุณามาอ่าน มอบดอกไม้และร่วมเรียนรู้ด้วย กับคำประพันธ์ที่ฝึกเขียนจากการเรียนรู้ของตนเอง
นับเป็นการทบทวนตนเองไปด้วย เวลาว่างก็เข้ามาอ่าน
อีกอย่างหนึ่ง การฝึกเขียนกาพย์ยานี ๑๑ ยังไม่เข้าท่าค่ะ บังคับเสียงยังไม่ถูกเลย ต้องไม่ละความพยายามค่ะ
สวัสดีค่ะคุณหนูรี
ขอขอบคุณค่ะ ที่กรุณามามอบดอกไม้ให้เสมอ และขออภัยที่ตกหล่นในเม้นท์ก่อน จะพยายามเขียนต่อไปตามที่มีเวลาว่างค่ะ
เพราะทั้งกาพย์ ซึ้งทั้งธรรมะ ขออนุโมทนา
สำหรับคำประพันธ์ ยังไม่เข้าท่า เพราะมีคำพูดสำหรับภาวนาเพียงไม่กี่คำ ทำให้ซ้ำ ๆค่ะ