เมื่อทุ่งดอกกระเจียวหุบเหี่ยวหาย เพลงคนพ่ายแว่วหวลรัญจวนหา
โศรกระทึกสะอึกครวญใยด่วนลา ปล่อยให้ฟ้าหมองตามเมื่องามวาย
ดอกกระเจียวเกี่ยวกอดซบพรอดพร่ำ กระเจียวร่ำปีนี้มิตรหนีหาย
คิดถึงคนเคยเยือนเพื่อนปีกลาย ทราบข่าวร้ายมาไม่ถึงกลับครึ่งทาง
ทุ่งกระเจียวแห่งปีอวดสีสัน เฝ้านับวันเพื่อนคนไกลบอกไม่ว่าง
กระเจียวจึงอ้างว้างสีจางจาง จึงทุกอย่างจบลงตรงรอนาน
ดอกกระเจียวเฉาซูบซบจูบพื้น เกินจะฝืนแดดห่มคลื่นลมผ่าน
กระเจียวไร้พฤกษากอดตลอดกาล เฉกดอกจานฝ่าแรงร้อนก่อนสิ้นปี
ตะแบกม่วงทายท้ากลางป่าทุ่ง ไร้คนปรุงคนมองข้ามงามแต่สี
สวยเพียงร่างโอ้นางไม้กลางไพรี เธอชวนชี้เชยชมยลสมใจ
ดอกกระเจียวยืนต้นบนลานหิน แลถวิลฝันหากลับมาใหม่
หมดฤดูเปลี่ยนผัดเธอผลัดใบ แล้วเมื่อไหร่จะมีสิทธิ์จุมพิตเธอ
ช.ศรีนอก
