“โลกเปรียบได้กับกระจกเงา
เป็นภาพสะท้อนที่ฉายจากใจของเรา
เราคือโลกและโลกคือเรา
โลกที่เราเห็น ก็คือตัวของเรา
เรากำลังหัวเราะและร้องไห้
ให้กับเงาของเราที่มองเห็นจากในกระจก
เมื่อเราหัวเราะให้กับมัน
มันก็จะหัวเราะให้กับเรา
เมื่อเราต้องร้องไห้กับมัน มันก็ร้องไห้กับเรา
ดังนั้น เมื่อจิตใจของเราอิ่มเอิบเบิกบาน
… โลกก็สดใส
เมื่อใดที่ใจของเราหดหู่เศร้าหมอง
.. โลกก็ห่อเหี่ยว ทุกสิ่งดูแห้งแล้งอับเฉา”

ปริชญ์