หวังเคียงคู่อยู่แอบอิงมิ่งบังอร...

เล่าเรื่องรักราวแรกรุ่นสุนทรภู่

บรมครูกลอนตลาดปราชญ์ยิ่งใหญ่

ในนิราศแห่งเมืองแกลงแจ้งจากใจ

เราชาวไทยชื่นชมครูทั่วดินแดน

 

“ พี่จากไปได้แต่รักมาฝากน้อง

มากกว่าของอื่นอื่นสักเหมือนแสน

พอเป็นค่าผ้าห่มที่ชมแทน

อย่าเคืองแค้นเลยที่ฉันไม่ทันลา

 

ด้วยเกิดความลามถึงเพราะหึงหวง

คนทั้งปวงเขาคิดริษยา

จึงหลีกตัวกลัวบุญคุณบิดา

ไปแรมป่าปิ่มชีวันจะบรรลัย “...( นิราศเมืองแกลง )

 

ท่านทนทุกข์ทรมานย่านพงป่า

ในธาราเรือโคลงเคลงคลื่นลมใหญ่

สารพัด “ภู่ “พบเห็นเป็นเช่นใด

จำแจ้งใจให้ตามติดจิตระทม

 

“ พอควรคู่รู้รักประจักษ์จิต

จะได้ชิดชื่นน้องประคองสม

ถึงต่างแดนแสนไกลไพรพนม

ให้ลอยลมลงมาแอบแนบอุรา

 

อย่ารู้จักผลักพลิกทั้งหยิกข่วน

แขนแต่ล้วนรอยเล็บเจ็บหนักหนา

ให้แย้มยิ้มพริ้มพร้อมน้อมวิญญาณ์

แล้วก็อย่าขี้หึงตะบึงบอน “...( นิราศเมืองแกลง )

 

เป็นความรักใสสะอาดบริสุทธิ์

ในน้องนุชสุดสวาทปราชญ์" ภู่ "สอน

หวังเคียงคู่อยู่แอบอิงมิ่งบังอร

ที่สุนทรฝากกลอนใจไว้ไกลตา

 

“ ถึงทุกข์ใครในโลกที่โศกเศร้า

ไม่เหมือนเราภูมรินถวิลหา

ต้องจำพรากจากกันไม่ทันลา

ใช้แต่ตาต่างถ้อยสุนทรวอน “...( นิราศเมืองแกลง ).

......................................