GotoKnow
  • เข้าระบบ
  • สมัครสมาชิก
  • แผงจัดการ
  • ออกจากระบบ
GotoKnow

พี่มีความสุขมาก (จังเลย)

พี่มีความสุขมากจังเลยที่เห็นเขา (คนพิการ) มีความสุขกันถ้วนหน้า

     เมื่อวานพี่ พรทิภา เสนชู พยาบาลวิชาชีพ ผู้รับผิดชอบงานคนพิการ ของ รพ.ตะโหมด ในนามเครือข่ายอำเภอตะโหมด ได้โทรศัพท์หาผมเพื่อบอกเล่าเรื่องราวของการเดินเรื่อง “ชมรมเพิ่มพูนพลังคนพิการ อ.ตะโหมด” ที่ผมได้เคยมาทำเวทีให้ จนก่อเกิดเป็นชมรมขึ้น และทางชมรมฯ ได้สานต่อโดยการออกเดินสายพบปะคนพิการในแต่ละตำบลจนครบแล้ว วันนี้ (8 ส.ค.49) คณะกรรมการชมรมก็จะนัดประชุมเพื่อสรุปบทเรียน โดยจะขอเชิญผมไปร่วมด้วย ในระหว่างการสนทนาผมได้สอบถามว่าเป็นอย่างไรบ้าง พี่รู้สึกภูมิใจไหมหรืออย่างไร ที่มาได้ถึงวันนี้

     เสียงจากปลายทางของคู่สนทนาบอกเล่ามาอย่างชื่นใจว่า “พี่มีความสุขมากจังเลย พี่ไม่เคยได้ทำงานในลักษณะเช่นนี้ เขาน่ารัก และทำเองหมดเลย ไม่เห็นเลยว่าเขาจะพิการ จนพี่อายพวกเขา...เลย” ยังมีอีกมากมายที่พรรณนามาให้ฟัง พี่พรทิภา เท่าที่ผมรู้จักก็ไม่ค่อยสนิทกันมากนักก่อนหน้าที่จะได้ร่วมกันทำงานในแผนงานนี้ ตอนเสนอโครงการผ่านผมมาที่ สสจ.พัทลุง ผมได้ขอปรับตารางที่เป็นการบรรยายทั้งหมดมาให้กระบวนการ ลปรร.กันในกลุ่มคนพิการ เราจะแสดงเป็นคุณอำนวยให้ในตอนต้น ๆ จากนั้นก็จะมอบต่อให้พี่พิพัฒน์ ประธานสภาคนพิการทุกประเภท จว.พัทลุง เป็นคุณอำนวยต่อ และในตอนท้ายก็จะนำเข้าสู่การร่วมกันรวมพัลงพลังกัน จนได้รูปแบบเป็นชมรมฯ ของอำเภอ ในที่สุด ไม่ทันครบ 1 เดือน กิจกรรมการขยายผลเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง เรื่องนี้ผมได้ขอถ่ายเอกสารบันทึกเลขาชมรมฯ มาแล้วจะได้เล่าให้ฟังในครั้งต่อ ๆ ไป อีก

     โดยสรุปในบันทึกนี้จะยังไม่ได้กล่าวถึงเนื้องานของคนพิการมากนัก แต่อยากถ่ายทอดว่าผมได้ใจคนทำงานชุมชนมาเพิ่มอีก 1 คน โดยพี่เขากล่าวในวันนี้หลังสรุปบทเรียนกันเสร็จแล้ว ถึงขนาดว่า “ทำไมพี่ถึงได้กลัวชุมชนเสียนาน พอได้ลองลงทำเองครั้งนี้ จะให้พี่ไปทำอย่างอื่น พี่ไม่อยากทำแล้ว หากมีอะไรจะชี้แนะ หรือจะขอให้พี่ช่วยทำอีกก็บอกพี่ด้วย พี่มีความสุขมากจังเลยที่เห็นเขา (คนพิการ) มีความสุขกันถ้วนหน้า”

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

หมายเลขบันทึก: 43501
เขียน:
แก้ไข:
ความเห็น: 10
อ่าน:
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ

ความเห็น (10)

Quality of life in Thailand much more better than in HK.

อาจารย์หมอ JJ

     ยังไงครับ ที่ QoL ของคนไทย จะต้องดีกว่าของ คนฮ่องกง อาจารย์ต้องมีอะไรดี ๆ มาเล่าให้ฟังกันแน่เลยใช่ไหมครับ จักรอ! ครับ

     เห็นมั้ย ความสุขหาไม่ยากเลย "ถูกต้อง-พอใจ" ไปเรื่อยๆ  "ลืมตัว" บ่อยขึ้นแล้วใช่มั้ยล่ะ นั่นแหละทางสู่ความสุขของชีวิต
     "พี่มีความสุขมากจังเลยที่เห็นเขา (คนพิการ) มีความสุขกันถ้วนหน้า" .... ความเหนื่อยยาก จึงนำมาซึ่งความสุข แทนที่จะต้อง ทุกข์ เช่น คนทำงานเพื่อเงิน ที่มีอยู่เกลื่อนสังคม นะ น้อง นะ.

อาจารย์พี่ Handy ครับ

     ผมยังได้บอกพี่พรทิภาไปว่า พี่เห็นคนอื่นเป็นสุข แล้วเป็นสุข ผมเห็นพี่เป็นสุข ผมก็เลยสุขใจเช่นกันครับ
     ตอกย้ำความเชื่อเลยครับว่า ความเหนื่อยยาก จึงนำมาซึ่งความสุข แทนที่จะต้อง ทุกข์ เช่น คนทำงานเพื่อเงิน เช่นนั้นจริง ๆ หากแต่ต้องลองทำเองครับ ฟังเขาเล่ามาก็สุขได้แต่ไม่เท่าทำเอง...นิ

  • ดิฉันเข้าใจพี่พรทิภาค่ะ ว่าความสุขที่เกิดจากความอิ่มเอิบใจนั้นเป็นเช่นไร
  • เพราะดิฉันก็มีความสุขที่เห็นเด็กติดเชื้อภายใต้ชมรมกัลยาณมิตร ซึ่งก่อตั้งจากการบริจาคเงินของข้าราชการและจนท.ของสถาบันบำราศฯ เพื่อช่วยเหลือเด็กติดเชื้อให้มีชีวิตที่อยู่ดีมีความสุข
  • Be Mine

คุณชายขอบฟังเขาเล่ามามีความสุขได้ ผมฟังเรื่องเล่าอีกต่อหนึ่งจากคุณชายขอบก็มีความสุขเช่นกันครับ อ่านเรื่องทำนองนี้จากคุณสิงห์ป่าสัก ชื่อบันทึกทำงานอย่างมีความสุข (ประสานงาน) ไม่ทำไม่รู้จริงๆ

คุณศุภลักษณ์

     พี่พรทิภา ยังไม่ทราบบันทึกนี้เลยครับ ผมก็เดินทางตลอด เพิ่งได้เข้ามาที่ "บ้าน GotoKnow" วันนี้เย็น อยากอ่านเรื่องที่ชมรมกัลยาณมิตร เดินเรื่องจังเลยครับ เล่าให้ฟังบ้างสิครับ

ครูนงเมืองคอน

     ไม่ทำไม่รู้จริง ๆ ครับ ขอบคุณมากนะครับที่เข้ามาทิ้งรอยไว้ ให้ได้ชื่นใจกันเสมอ ๆ

ตอนท้ายก็จะนำเข้าสู่การร่วมกันรวม พัลง กัน

อาจารย์พี่ Handy

     ขอบคุณมาก ๆ ครับ แก้ไขแล้วครับ ว่าแต่ผมติดค้างค่าพิสูจน์อักษร ท่านพี่เยอะแล้วนะนี่ งานนี้สงสัยต้องชำระกันเสียสักที ระวังนะครับท่านจะขึ้นตามไปชดใช้