เธอเป็นใครกันนะ เธอต้องมีความสำคัญกับฉันแน่ ๆ แต่เธอคือใคร

     เมื่อวานฉันไปตลาดเวลาเจ็ดโมงกว่า  สายไปหน่อย  จึงไม่ได้ปลากะพงเล็ก  แม่ค้าบอกว่าน้ำท่วมคราวนี้ปลาที่เลี้ยงในบ่อไปกับ
น้ำหมด   ต้องสั่งปลาจากกรุงเทพฯมาขาย  แต่ไม่พอกับความต้องการของตลาด
     ขณะที่ฉันกำลังคุยอยู่กับพี่เหลียด แม่ค้าปลา  มีผู้หญิงคนหนึ่งวัยห้าสิบเศษเดินผ่านแผงปลาของพี่เหลียดไปหาผู้ชายคนหนึ่งที่กำลัง
เลือกปลาอยู่ที่แผงปลาตรงกันข้ามกับแผงของพี่เหลียด  เพียงแค่เห็นเธอแวบเดียว  ภาพใบหน้ายิ้มแย้มอย่างมีไมตรียามที่สนทนาด้วย
ก็ผุดขึ้นมา  แต่ฉันนึกไม่ออกว่าเธอเป็นใคร  แต่รู้ว่าเธอคนนี้มีความสำคัญกับฉัน  ฉันพยายามคิดว่าคนนั้นใช่ไหม คนนี้ใช่ไหม แต่ก็ไม่ใช่
 แย่แล้ว...ประเดี๋ยวเจอกันซึ่งหน้าแล้วจะคุยกันยังไงนี่  ฉันจึงแอบกระซิบถามพี่เหลียดว่ารู้จักผู้หญิงคนนั้นไหม  พี่เหลียดหันไปมอง
แล้วบอกว่าไม่รู้จัก
     ออกจากแผงปลาพี่เหลียดฉันเดินเลี่ยงไป  ไปสั่งหมู  แล้วไปจ่ายค่าไก่  ขึ้นชั้นบนไปสั่งของแห้งแล้วลงบันไดมานั่งทานบะหมี่น้ำ
ที่แผงหน้าตลาด  ขณะที่ฉันกำลังทานบะหมี่อยู่  เธอคนนั้นก็เดินตามหลังชายคนนั้นผ่านมาพอดี  เธอยกมือไหว้ฉันก้มศรีษะลงจรดปลายนิ้วมือ
เป็นการไหว้ที่งดงาม  พร้อมกับทักทายว่า " สวัสดีค่ะ อาจารย์ มาจ่ายตลาดหรือคะ"  ฉันรีบรับไหว้ และตอบว่า " ค่ะ "  เธอรีบพูดต่อว่า
" วันหลังจะไปทานที่ร้านอาจารย์กันอีกค่ะ" แล้วเธอก็รีบเดินต่อไปเพราะทางเดินระหว่างโต๊ะก๋วยเตี๋ยวแคบมากคนเดินสวนไม่สะดวก
     ฉันนั่งทานบะหมี่ไป นึกไป  เธอเป็นใครกันนะ เคยไปทานที่ร้านเราด้วย
     ตอนกลางวัน ฉันยุ่งกับงาน ไม่ได้คิดถึงเธออีกเลย
     ห้าทุ่ม ฉันเข้านอน ก่อนหลับฉันพยายามนึกทบทวนอีกว่า  ฉันเคยพบเธอคนนี้ที่ไหน  ฉันนึกถึงสถานที่ ที่ไปประจำ
     ใช่พนักงานแบงค์กรุงไทยไหม...ฉันนึกหน้าพนักงาน...สาขาท่าวัง...สาขานคร...ไม่ใช่นะ
     ใช่พนักงานแบงค์กสิกรไทยไหม...ติ๊กต๊อก ๆ...ไม่ใช่แฮะ
     แบงค์ทหารไทย....แบงค์ UOB....oh! no...
     หรือว่าจะเป็นเจ้าหน้าที่หน่วยงานของรัฐ...เจ้าหน้าที่ประกันสังคม..นึก..นึก..ไม่นะ ประกันสังคมไม่มีใครยิ้มแย้มให้บริการแบบนี้นี่
ฉันหลับไปตอนไหนไม่รู้.... แต่ในฝัน...ฉันรู้แล้วว่าเธอเป็นใคร...เธอเป็นหัวหน้าหน่วยงานหนึ่ง...เธอนั่งอยู่ที่เคาน์เตอร์เตี้ย ๆ เธอสวมเสื้อตัวหลวม ๆ
โคร่ง ๆ  เธอกำลังพูดๆ ๆ ด้วยท่าทางเป็นมิตร ดูอบอุ่น เหมือนกำลังอธิบายบางสิ่งบางอย่างให้ฉันฟัง
     เช้านี้  ฉันตื่นขึ้นมา  ลุกจากเตียงไปเข้าห้องน้ำ  เธอเป็นใครกันนะ  นึกถึงใบหน้าของเธอ เสื้อผ้าของเธอที่ฉันเห็นในความฝัน...นึก...นึก...ปิ๊ง!
ฉันแทบสำลักฟองยาสีฟัน...เธอ..หัวหน้าห้อง ไอ.ซี.ยู.2 โรงพยาบาลมหาราชนั่นเอง...โอ้ย! เหนื่อย