ระหว่างวันที่ ๒ – ๖ เม.ย. ๕๔ ฉันและพี่ๆ น้องๆ จากเพลินพัฒนาได้ทำหน้าที่กระบวนกรอำนวยวงแลกเปลี่ยนเรียนรู้ ให้กับผู้อำนวยการโรงเรียน และคุณครูที่มี “บทเรียนความสำเร็จในการใช้ปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงจัดการการเรียนรู้” จำนวน ๒๙ คน งานนี้จัดขึ้นที่โรงแรมสายลม อ.หัวหิน จ.ประจวบคีรีขันธ์
งานเรื่องเล่าฯ นี้จัดขึ้นเป็นปีที่ ๒ แล้ว พี่ๆ ที่มูลนิธิสยามกัมมาจล ตั้งใจกันมากว่าจะต้องทำให้ดียิ่งขึ้นไปกว่าที่เคยจัดมาในปีที่ ๑ ตัวฉันในฐานะผู้ดูแลกระบวนการได้ตั้งเป้าหมายของการทำงานครั้งนี้เอาไว้ว่า จะตั้งใจทำให้ดีที่สุด
ในตอนที่ออกแบบกระบวนการ คิดถึงการสานต่ออุดมการณ์จากรุ่นสู่รุ่น จึงได้มีการเชิญพี่รุ่น ๑ เข้ามาร่วมวงด้วย โดยเฉพาะในคืนแรกที่มาถึง
ภาพของคืนแรกจึงมี อ.กัญพิมา เชื่อมชิต ผู้อำนวยการโรงเรียนจุฬาภรณราชวิทยาลัยซึ่งเป็นโรงเรียนในจังหวัดเพชรบุรี ที่รับเอาหลักคิดปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงเข้าไปใช้ในการบริหารจัดการได้อย่างโดดเด่น มาเล่าประสบการณ์ในการทำความเข้าใจกับหลัก ปรัชญาฯ และผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นกับผู้เรียนให้น้องๆ รุ่น ๒ ฟัง
จากนั้นจึงชวนกันชมสารคดีเรื่อง The Story of Stuff เพื่อให้เกิดความคิดเชิงระบบว่ากลไกของบริโภคนิยมสร้างขึ้นอย่างไร คำถามชวนคิดคือ “ถ้าหลักคิดของทุนนิยม คือการสร้างผู้บริโภค หลักคิดปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง สร้างคนเช่นไร”
ก่อนจากกันในค่ำคืนแรก มีกิจกรรมทำความรู้จักกันด้วยคำถามที่ต่อเนื่องมาจากสารคดีที่ได้ชมไป คือ ลองนึกถึงของที่ตัวเองนำมาด้วย แล้วพูดถึงของที่มีอายุใช้งานนานที่สุด (เก่าที่สุด) และของที่มีอายุน้อยที่สุด พร้อมทั้งบอกที่มาของของนั้นๆ ด้วยว่าได้มาอย่างไร แรงจูงใจมาจากอะไร กิจกรรมนี้สนุกมาก เพราะทำให้เราได้รู้จักเพื่อนๆ จากการได้ฟังเขาเล่าถึงของๆ ตน
อาจารย์สุรางค์ วิสุทธิสระ เล่าว่าของชิ้นที่เก่าที่สุดคือกางเกงที่ใส่อยู่ เป็นกางเกงของลูกสาวที่ลูกไม่ได้ใส่แล้ว กางเกงมีอายุประมาณ ๑๕ ปี ส่วนที่ใหม่ที่สุดคือรองเท้ากีฬา เพราะโรงเรียนของอาจารย์ตั้งอยู่บนเนินเขา รองเท้าดีๆ จึงเป็นสิ่งจำเป็น รองเท้าคู่นี้ใช้มาประมาณครึ่งปีแล้ว
