กิจการหรือหน้าที่ใด ๆ จงทำเสียแต่ในวันนี้ ...

ในวิถีชีวิตคนเรานี้มีมากมายหลายสิ่งอย่าง  ตั้งแต่ลืมตาขึ้นมาดูโลกกว้างใบนี้เหมือนวันนี้ตื่นขึ้นมาเพราะเจ้าลูกชายคนเล็กทำนบพังกลางที่นอน ทุกสิ่งย่อมมีสาเหตุของสิ่งที่เกิดขึ้นคือว่า  ปกติเวลาทานแตงโมเรามักจะทานกันตอนกลางวัน แต่หลังกินข้าวค่ำคืนที่ผ่านมาเราเอาแตงโมมาทานเท่านั้นละทำให้เจ้าหนูฉี่ราดรดที่นอนตอนหลังเที่ยงคืน

ยามเช้าวันนี้ขับรถออกจากเมืองหาดใหญ่แต่เช้า ๆ ไปทำงานที่ ม. ทักษิณถิ่นเมืองสงขลา พอรถจอดไฟแดงเห็นรถคันหน้าเขียนติดท้ายรถว่า...ถ้าเมาไม่ขับเพราะกลับไม่ถูก...เออจริงของเขานะ...อิ อิ อิ

การเมาอะไรคือการไร้สติก่อเหตุให้ทุกข์ใจนานาประการ  คนไม่มีสติมักเห็นช้างเท่าหนูเห็นงูเป็นเชือก  เห็นเกือกเป็นหมอน  พูดมากแต่ไม่ทำ  พอสร่างเมาแล้วก็หลงลืมอย่างนั้นรึเปล่า..? 

พอมาถึงที่ทำงานได้รับวารสารของสมาคมศิษย์เก่า  มหาจุฬา ฯ เปิดชมเนื้อหาข้างในเจอคำอวยพรวันปีใหม่ 2554 ของ ท่าน ศ. พิเศษจำนง  ทองประเสริฐ  ราชบัณฑิต  พุทธศาสตร์บัณฑิตรุ่นแรกของ มจร. และท่านเคยเป็นอาจารย์สอนวิชาตรรกศาสตร์ ช่วงยูมิเรียน ป. ตรีด้วยละ

เลยขอนำมาเป็นข้อคิดตามที่ท่านนำคำพระมาย้ำเตือนว่า...

กถมฺภูตสฺส  เม  รตฺตินฺทิวา

วีติปตนฺตีติ  อภิญฺหํ  ปจฺจเวกฺขิตพฺพํ

แปลว่า...ขอให้คนเราพิจารณาเนือง ๆ ว่า วันคืนย่อมล่วงเลยไป ๆ บัดนี้เราทำอะไรอยู่.

อชฺเชว  กิจฺจมาตปฺปํ  โก  ชญฺญา

มรณํ  สุเว

กิจการหรือหน้าที่ใด ๆ จงทำเสียแต่ในวันนี้  เพราะใครเล่าจะรู้ว่าความตายจะมาในวันพรุ่ง. นั้นแล.