ร่วมทุกข์ง่าย ร่วมสุขยาก
คนทั่วไปทั่วไปน่าจะอยาก “ร่วมสุข” มากกว่า “ร่วมทุกข์” ด้วยกันทั้งนั้น แต่ก็มีข้อสังเกตและเหตุผลที่แตกต่างออกไปก่อนประสบความสำเร็จ ทั้งนายและลูกน้องจะมีเป้าหมายร่วมกันเป็นธงชัย เห็นอยู่ลิบ ๆ เบื้องหน้า ทุกคนพร้อมจะร่วมทุกข์กันอย่างเต็มที่ ยินดีเสียสละและอดทน มองข้ามความบาดหมางเล็กน้อยและเรื่อง ปลีกย่อยต่าง ๆ เพื่อร่วมกันฝ่าฟันไปสู่หลักชัย
ครั้งเมื่อประสบความสำเร็จดั่งมุ่งหวัง เป้าหมายที่เคยมีร่วมกันก็แตกสลายกลายเป็นเป้าหมายเฉพาะของแต่ละคนที่ประสงค์จะไขว่คว้าสิ่งที่ดีที่สุดให้แก่ตัวเอง หัวหน้าที่ได้เสวยสุขอยู่ก็เริ่มมีอีโก้ใหญ่ขึ้นทุกที เพราะมีคนใหม่ ๆ มาคอยประจบเอาใจ ลูกน้องเก่าก็จะถูกหมางเมินเหินห่างกันไป ยิ่งถ้าลูกน้องเก่าซึ่งคุ้นเคยรู้เช่นเห็นชาติกันมานมนาน ไม่ค่อยแสดงความเคารพนับถืออย่างเต็มที่เหมือน พวกลูกขุนพลอยพยัก หัวหน้าก็ชักจะทนไม่ได้ อยากจะย้ำเตือน “ผู้เป็นนาย”ทั้งหลาย ไม่ให้หลงผิด ติดบ่วงอีโก้ของตนเอง แต่ยังอยากบอกไปถึงลูกน้องเก่าแก่ทั้งหลาย ซึ่งมีโอกาสได้ยิ่งใหญ่ขึ้นมาพอตัวในอาณาจักรเล็ก ๆ ของตนก็จะมีลูกน้องอีกรุ่นหนึ่งมาคอยพะเน้าพะนอ ยกยอปอปั้นเช่นเดียวกัน อันที่จริงก็เป็นธรรมดาของมนุษย์ที่ชอบคนมาคอยเอาอกเอาใจแต่เราต้องรู้เท่าทันไม่ตกเป็นเหยื่อของกิเลสตัวนี้จนทำให้เสียผู้เสียคนและเสียสัมพันธภาพที่ดีกับ “ทีมงานเก่าแก่” ที่เคยบากบั่นร่วมกันมา
คนที่เคย “ร่วมทุกข์” ถ้าไม่ตกเป็นเหยื่อของการลืมตน ก็น่าจะมีโอกาสได้ “ร่วมสุข” ด้วยความปลอดโปร่งใจให้นานสุดนานเท่าที่จะทำได้ ไม่ต้องเสียเวลามาคอยกำจัดกันและกันให้พ้นทาง เพราะธรรมชาติก็จะกำจัดเราทุกคนให้พ้นไปจากโลกนี้อยู่แล้วตามกฎแห่งอนิจจัง...
ที่มา: หนังสือคำสร้างคน สำนักพิมพ์บุ๊คสไมล์ ผู้แต่งก่อศักดิ์ ไชยรัศมีศักดิ์
