คำถามนี้เกิดขึ้นจากลูกศิษย์คนหนึ่ง..ที่ต้องการพัฒนาองค์กรด้วยการจัดการความรู้ ผสมกับ AI
.....
เลยบอกเขาให้มาลองคิดดู..จะว่าไปแล้ว..เถ้าแก่ทั้งหลายนี่ก็มาจากลูกจ้างคนเก่งครับ..แล้วออกมาทำเป็นของตนเอง...
....
ยังไงคนเก่งก็ต้องการพื้นที่ "ชีวิต" ของตนเองครับ..
...
แล้วทำไงครับ..
เลยยกตัวอย่างบริษัทที่ปรึกษาระดับโลก...เขามีแต่ลูกจ้างประเภทจบ Harvard ครับ..เพราะลูกค้าของเขาก็อยากทำงานกับที่ปรึกษาจาก harvard เช่นกัน..ธรรมชาติก็คือเด็ก Harvard ก็จะอยู่สักพักก็จะออกครับ..ไปตั้งบริษัทเองหรือไม่ก็ไปทำงานในบริษัทใหญ่..บริษัทมีทางเลือกอยู่สองอย่างคือ บอกว่าพวกนี้คือพวกทรยศ ไม่รักองค์กร..ประนาม โกรธ เลิกคบ
....
หรือทำอีกทาง..เขาเลือกอีกทางครับ...เขามองว่าลูกจ้างเหล่านี้มีอนาคต ยังไงก็ออก..ก็พัฒนาเลยครับ..ลงทุนพัฒนา สร้างบรรยากาศการทำงานดีๆไปเลย พอเด็กพวกนี้ออกไป..บริษัทก็ก็ได้พันธมิตรธุรกิจไปเลย..แทนที่จะได้คู่แข่ง..
.....
พนักงานที่ออกไปมีสองกลุ่มครับ..กลุ่มแรกไปตั้งบริษัทที่ปรึกษา..แล้วก็กลับมาเอางานมาให้ เพราะทำไม่ไหว เลยกลับมาเป็นพันธมิตรซะัเลย..อีกกลุ่มตอนหลังไปทำบริษัทใหญ่ๆก็กลายเป็น CEO แล้วประทับใจ ก็หันกลับมาใช้บริการที่ปรึกษาบริษัทที่เคยปั้นพวกเขามา..
....
พอผมเล่าเรื่องนี้ เขาอ๋อเลยครับ..
....
ผมเองก็เคยมีเด็ก MBA มาเป็นผู้ช่วย ผมเห็นหน่วยก้านดี ความคิดดี..ไม่น่ามาเป็นผู้ช่วยอาจารย์เลยสอน (แจกชีท รวมคะแนนสอบ) ผมเลยชี้แนะเธอ จนตอนหลังได้ไปทำงานกับมูลนิธิอเมริกัน..ซึ่งทำหน้าที่บริหารทุนวิจัยด้านงานพัฒนา..ตอนหลังเธอก็โทรมาบอกว่า.."อาจารย์คะ ตอนนี้มีทุนวิจัยเรื่องนี้เข้ามาค่ะ.."
เห็นไหมครับ..การทำให้คนมีอนาคต..กลับทำให้เราได้โอกาส และได้อนาคตมาด้วย..
....
นี่เป็นอีกมุมครับ อยู่ที่คุณจะเลือก...
....
คุณล่ะ คิดอย่างไร..
อ้าว...ออกหมดแล้วจะเหลือเร๊อ ใจเย็นครับ..
มีตอนต่อไป..ครับ..
ใช่เลยครับ..คุณครู คนเป็นครูอย่างไร เรื่องนี้ทำให้หายเหนื่อย..
แค่ลูกศิษย์โทรมาก็ปลื้มแล้ว..
ยอดเยี่ยมครัีบ เส้นผมบางภูเขาจริงๆ
ขอบคุณคุณเพชรครับ ที่แวะมาครับ..