เช้าวันนี้ตื่นขึ้นมาด้วยพบความสับสนเล็กน้อย

หุงข้าวไปเลี้ยงสุนัขที่รร.

เอาผ้าไปตากแดด

ปรุงอาหารกินยา

นี่เลยตรงนี้แหละที่เกิดเหตุของจิตใจที่อยากจะโกรธ

ระงับไว้ โกรธไปก็ไม่มีใครรู้  หายใจลึกๆ...

นี่..เหลืออยู่เกือบครึ่งลูกพอได้มั๊ง

หันไปดูน้ำพริกกะปิที่ตำค้างไว้เพราะเจ้าตัวยังหามะนาวไม่เจอ

เมื่อวานเราซื้อไว้แล้ว..มันหายไปไหน

เสียงคนข้างๆพูดบ้าง...ก็เห็นเมื่อคืนยังอยู่หลายลูก....

นึกในใจมันจะหลายลูกได้ไงฉันซื้อมาแค่สองลูก

ลืมไปว่าสองสามวันก่อนก็ซื้อมะนาวมาเก็บไว้

????

ดีนะที่ไม่โต้เถียงออกไป เพราะ..

พอคนต้นเหตุเอามะนาวไปใช้ทำเครื่องห่อใบพลูกินเมื่อหัวค่ำ

คว้าหม้อข้าวไปเลี้ยงสุนัขที่รร. เขาเดินออกจากไปไม่ถึง1 นาที

มือก็ไปฉวยถุงพลาสติกขึ้นมาหวังจะเอามาพับเก็บ ...อยู่ตรงนี้เอง

แต่ก็ยังไม่พอใจเพราะมันลูกเล็ก..ถามตัวองว่าลูกเล็กก็ใช้ได้มิใช่หรือ..

หยิบมะนาวส่วนที่เหลือเมื่อคืนบีบลงไปในครก..ชิมดู..อิอิ อร่อยดี..

ไม่น่าตีโพยตีพายเล้ย ถึงจะตีอยู่ในใจก็เถอะ มันต้องเริ่มต้นใหม่

ทานข้าวกินยาแล้วมาบันทึกเรื่องการอ่านของน้องเมย์ต่อ..แต่พลาดจนได้

เพราะพอขึ้นบันทึกใหม่ ก็เจอหน้าตาใหม่ที่ไม่ได้สนใจเลยขึ้นมาที่หัวบันทึก

เห็นข้อความว่า  "มีอะไรน่ารู้บ้าง" อยู่ในกรอบสีเหลี่ยมเล็กด้านบนบันทึก

เข้าใจว่าเขาถามเรา....

เลยพิมพ์บันทึกด้วยความสุขใจกับเรื่องราวของน้องเมย์ที่ฉันรับเป็นศิษย์นอกระบบในบันทึกที่แล้ว .พิมพ์เสร็จก็จะหาภาพใส่ให้มันอิงแนบกัน ก็ไปเจอภาพเมฆ

ใจนึกถึงว่าถ้าน้องเมย์มีฝันที่ดี...ความสุขก็จะเกิดขึ้น...ว่าแล้วมือก็แทรกภาพเมฆลงไปทันที แต่เอทำไมมันมีแต่ภาพ ส่วนบันทึกอยังอยู่ที่ส่วนบน ก็กดบันทึกด้านบนก็ยังไม่เห็นมาปรากฏที่กรอบบันทึกด้านล่าง จึงบันทึกคำสำคัญ แล้วคลิ๊กบันทึกอีกที

มีข้อความเตือนให้ออกจากจากระบบก่อนและเข้าระบบด้วยชื่อ..

โอ๊ะ....รู้เลยว่าพลาดไปแล้วที่ปล่อยให้ความคิดเตลิดออกไปอย่างไร้จุดหมาย

เรื่อยเปื่อยไปเรื่อย เสียสมดุลจริงๆ