เพียงพื้นที่หยิบมือถือครองสิทธิ์
เปล่าทำผิดผืนไพรตามไหล่เขา
เพียงเลี้ยงชีพพอใช้ได้บรรเทา
ปาล์มหมื่นไร่นั่นเปล่าของเราเลย

     เพียงเลี้ยงปลาพอขายได้อิ่มหนำ
ป่าชายเลนรุกล้ำก็เปล่าเหวย
พวกชาวบ้านอย่างเราเราเปล่าไม่เคย
มิอาจเอ่ยผู้กระทำย่ำผืนไพร

     เพียงทำมาหาใช้ใต้ภาครัฐ
เพียงลูกจ้างสารพัดจัดจ้างให้
เพียงร้านค้าของชำพอกำไร
เพียงดอกเบี้ยจ่ายไปเพื่อทำกิน

     ของที่มีที่อยู่สู้สะสม
ผ่านแค้นขมออมอดมาหมดสิ้น
เหลือหลังคามาย้ำน้ำตาริน
คงเหลือดินให้ประทังแล้วครั้งนี้

       ก็ไม่ใช่ผู้กระทำย่ำผืนป่า
 ไยภูผาพาลพวกฉันกันหนอนี่
น้ำหินโคลนเชี่ยวกรากพรากชีวี
เสี้ยวนาทีทุกที่ถิ่นหมดสิ้นแล้ว

      พวกนายทุนนายใหญ่คือผู้ถือสิทธิ์
ปาล์มหมื่นไร่ปกปิดกันเป็นแถว
จะเดือดร้อนอย่างไรไร้วี่แวว
ที่สะสมในคลังแก้วก็เกินพอ

      เพียงรำพึงบอกกล่าวเมื่อคราวเข็ญ
เหตุที่เป็นนั้นเราเปล่าเลยหนอ
หากเอาคืนคืนคนที่ต้นตอ
เปล่าร้องขอเอ่ยเสียง....เพียงรำพึง