แต่ไม่ว่าจะวนเวียนสอนอย่างไรเะอไม่สามารถจะเขียนได้

อยู่กับลูก-2

(เคยตีพิมพ์ในสกุลไทย)

............................

   

                เหตุการณ์ที่ทำให้ผมเศร้าใจในวันนี้คือ เมื่อวันก่อนผมรับหน้าที่สอนลูกทำการบ้านตามวาระ ลูกต้องฝึกเขียนเลขแปด ผมเริ่มด้วยการเขียนให้ดูซ้ำ ๆ กันหลายครั้ง ต่อจากนั้นจึงจับมือลูกเขียนเลขแปดอีกหลายครั้ง แล้วจึงทดลองให้ลูกเขียนให้ดู แต่ไม่ว่าจะวนเวียนสอนอย่างไรเธอไม่สามารถจะเขียนได้ ความหงุดหงิดค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นในใจของผมเหมือนภูตผีร้ายอย่างเงียบเชียบ

                เสียงของผมเริ่มแข็งจนทำให้ลูกรับรู้ได้ด้วยสัญชาติญาณที่รวดเร็วว่องไว เธอเริ่มหน้างอหมองคล้ำ หน้าคว่ำ เริ่มบ่ายเบี่ยงจะไปเล่นของเล่นบ้าง ขอวาดภาพแทนบ้าง ขอให้อ่านนิทานให้ฟังบ้าง ผมเริ่มขัดใจมากยิ่งขึ้น ไม่ว่าจะทำอย่างไรเธอก็เขียนไม่ได้ ความอดทนของค่อย ๆ หดหายไปเรื่อย ๆ ใจคิดแต่เพียงว่าแค่ง่าย ๆ แค่นี้ทำไมทำไม่ได้ ก็แค่เลขแปด วนไปวนแค่สองที

                ในที่สุดจากเสียงแข็งก็กลายเป็นดุ “เขียนเลขแปดให้ได้นะ ถ้าไม่ได้ไม่ต้องนอน” ลูกทำหน้างอ น้ำตาคลอเบ้า เอ่อล้นขอบตาเหมือนพร้อมจะย้อยหยดลงสู่พื้น แต่เปล่า ... ผีร้ายแท้ ๆ ที่ดลใจ น้ำตาของลูกไม่อาจเรียกความเอ็นดูเอื้ออาทรกลับคืนมาได้

“พ่อ หนูง่วงนอนแล้วนะ ดึกแล้วด้วย” เธออุทร “ต้องเขียนให้ได้ก่อน ถ้าไม่เขียนต้องโดนตี”เสียงแข็งหนักขึ้น พูดพร้อมกับเดินไปหยิบไม่แขวนเสื้อมาถือไว้ในมือ ความกลัวถูกตีเพิ่มปริมาณยิ่งขึ้น เธอก้มหน้าลงบนแขนน้อย ๆ ที่พ่อเคยเฝ้าลูบไล้ด้วยความทะนุถนอม วางทับลงไปบนกองหนังสือเบื้องหน้า น้ำตาไหลพรากลงเปื้อนหนังสือสมุดและเครื่องเขียน