ภูเขางามรีสอร์ท...นครนายก
วันที่ 25 มีนาคม 2554
สวัสดีครับ...ทุกคนในโกทูโน
การเดินทางออกจากบ้านที่แสนรักของผม ทำให้ผมทรมานใจทุกครั้ง
แต่การได้สัมผัสสถานที่ที่แตกต่างและเปลี่ยนแปลง
การได้สัมผัสกับความเขียวขจีของฤดูกาลในตอนนี้
ที่บานสะพรั่งไปด้วยดอกคูน และใบไม้เขียวที่เบ่งบานของต้นมะยงชิด
ทำให้ผมมีโอกาสได้ทบทวนและเรียนรู้ต่อชีวิตของผมมากมาย
ผมเรียนรู้ต่อชีวิตของผมที่จะชดเชยสิ่งที่เราขาดไป
โดยให้สิ่งที่มีอยู่ปัจจุบันได้ชดเชยและจัดสมดุล
ผมอาจสร้างภาพมายาขึ้นมาหลอกตัวเองก็ได้ครับ
สิ่งหนึ่งที่ผมผูกพันกับพื้นที่แห่งนี้ ...ผู้คนมากมายที่นี้
คือ ผมได้สัมผัสถึงความงดงามที่ซาบซึ้ง
จนทำให้ผมสร้าง 'วินัย' ของตนเองในการเขียนบันทึก
และแบ่งปันกับสิ่งที่เป็น-อยู่-คือ-ของผมมอบแด่กัลยาณมิตรของผม
ผมสัญญากับตนเองว่า...ผมจะเขียนบันทึกทุกวัน
และพยายามนำมาแลกเปลี่ยนเรียนรู้กับทุกคนที่นี้
เรื่องราวของผม เป็นเรื่องราวเล็ก ๆ
มีเนื้อหาหลายรสชาติ สิ่งที่ดีหรือไม่ดีบ้าง ของชีวิตเล็ก ๆ ของผมได้สัมผัสและเรียนรู้ต่อมัน
และผมเจตนาว่า...ทุกคนคงจะได้ประโยชน์จากผมบ้างไม่มากก็น้อย
ซึ่งผมเรียนรู้อีกว่า...การทำครั้งนี้ของผม มันส่งต่อจิตใจของผม
ที่มีเจตนาแบ่งปันบันทึก...รวมถึงการแบ่งปันน้ำใจต่อกัน
ไม่รวมถึงพื้นที่ช่องสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ แต่ทว่า กว้างและยิ่งใหญ่...ณ ดินแดนแห่งนี้เท่านั้น
แต่มันเป็นโลกทั้งใบที่ผมพร้อมจะให้สำหรับการเรียนรู้....
สำหรับคนที่ไม่ชอบเขียนบันทึกก่อนหน้านี้เท่าไหร่นัก
แต่เมื่อวันนี้ ผมต้องเขียนทุกวัน มันเกิดเป็นวินัยอย่างไม่รู้ตัว
ผมพยายามอยู่ในพื้นที่แห่งนี้ของผมนานที่สุด
เพราะผมมีกัลยาณมิตรกลุ่มเล็ก ๆ ที่คอยให้กำลังผมอยู่เสมอมา...
ผมพยายามอยู่เพื่อตนเอง และคนเหล่านั้นนานที่สุด...
ผมอยากจะอยู่เป็นคนสุดท้าย เพื่อจะบอกว่า...
คิดถึงผมบ้างนะ...แม้เราจะเคยเจอหน้ากันเลย...ถ่ายรูปรวมกันเลย...และอาจจะไม่ได้พบเจอกันอีกชั่วชีวิต
ผมอยากให้เราผูกพันกันและต่างเติมเต็มให้แก่กันในจักรวาลของพวกเรา
เป็นวงกลมหลาย ๆ วง ที่ห่วงคล้องกันไว้ตลอดไป
อาจจะมีดินแดนในจักรวาลที่พระอาทิตย์ขึ้นตอนเที่ยงคืน
และผมคิดว่า...โกทูโน...ดินแดนแห่งนี้
เป็นพื้นที่หนึ่งในนั้น...
ที่เปล่งประกายเหนือป่าและผืนดิน...
ด้วยความเคารพและนับถือ
ผมเองครับ
ความรู้สึกเมื่อเขียนเสร็จแล้ว
และการบันทึกที่ลงกดบันทึกของคอมพิวเตอร์ที่ยากเย็น
ทำให้ผมลุ้นว่าจะบันทึกได้หรือเปล่า
และมีบันทึกได้...
ผมกลับมาอ่านบันทึกอีกครั้ง...เพราะไม่ได้ทบทวนและเนื้อหา
และความถูกต้องของตัวอักษร
ผมพบว่า...
ผมหลงรักบันทึก ๆ เล็ก ๆ นี้จังครับ
สวัสดีค่ะคุณหมอ
สวัสดีค่ะคุณหมอ'ทิมดาบ'
ครูอ่านแล้วกลอนเพราะมาก...แต่รู้สึกว่ามัน'เศร้าๆ'อยู่นะ
ครูเป็นคนไม่ตีกรอบให้ตัวเอง สบายๆ 'flexible'
และ What ever will be... will be...
ต้องยอมรับ เผชิญหน้า แก้ปัญหา และปรับตัว.
คุณหมอค่ะ
เป็นกำลังใจให้นะคะ ขอบคุณนะค่ะที่ช่วยเป็นอีกแรงขับเคลื่อนสังคม บันทึกของคุณหมอเป็นกำลังใจ และเป็นแรงผลักดันให้ใครหลายๆคน โดยเฉพาะตัวหนูเอง
ตอนนี้ต้องเป็นจากหน้าที่ผู้ดูแลเว็บไซต์ GotoKnow เป็น blogger ตัวเล็กๆอีกหนึ่งคนที่จะคอยขับเคลื่อนสังคมไปร่วมกันค่ะ
http://gotoknow.org/blog/todays/432019 หนูลา blogger ทุกคนไว้ที่นี่ค่ะ และหนูจะกลับมาอีกครั้งในฐานะของ blogger ค่ะ ^^
สวัสดีค่ะน้องทิมดาบ
ดีจังนะคะ น้องชายมีวินัยในการเขียนบันทึก
เป็นบันทึกที่มีเสน่ห์มากค่ะ..
บอกตามตรงว่าหลงรักบันทึกนี้ บันทึกที่น้องบอกว่าเป็นบันทึกเล็กๆ
ณ ปัจจุบัน พี่ยอมรับว่า ไม่มีวินัยในการเขียนบันทึก...
จะด้วยเหตุผลอะไรก็แล้วแต่.. ที่ทำให้พี่ขาดช่วงไปนานมาก
ไม่อยากโทษสิ่งใด.. นอกจากโทษตัวเอง...
กลับเข้ามาอีกครั้ง เหมือนตัวเองเป็นคนแปลกหน้า และใหม่สำหรับที่นี่...
ทำอะไรไม่ถูกเลย..แง แง..
ขอบคุณที่ไปเยี่ยมเยียน ถามข่าวอยู่เสมอ ขอบคุณน้ำใจที่มีให้กันค่ะ
วันนี้เข้ามาเขียนบันทึกแล้วรู้วึกขัดเขิน ไม่รื่นไหล และคล่องแคล่วเหมือเคย..เฮ่อ..
คิดถึงเสมอค่ะ
ขอบคุณทุกท่านนะครับ
กับกำลังใจทั้งหมดทั้งมวลที่ส่งมาให้ครับ
อรุณสวัสดิ์ค่ะน้องชาย