บ่อยครั้งที่ผมโดนทำร้าย แล้วผมก็มีพฤติกรรมที่ไม่พึงประสงค์นั้นซะเองในภายหลัง
บ่อยครั้งที่ความดีงามในใจผม ถูกทำลายด้วยการทำร้ายและความรู้สึกเจ็บปวดฝังจำ ความแค้นอาฆาต พยาบาล ผูกใจเจ็บ ฯลฯ
ผมแก้ปัญหาเพื่อป้องกันตัวเองด้วยความแข็งกร้าว เพื่อประกาศให้รู้ว่า ถ้ามาทำร้ายกันอีกจะเจอกับอะไร?
บางครั้งผมไม่รู้ตัวว่าผมกลายสภาพเป็นแบบเขา เหมือนคำโบราณว่า “เกลียดอะไรได้อย่างนั้น” หรือ “ว่าแต่เขา อิเหนาเป็นเอง”
ด้วยความคิดที่ว่า ทำดีไปก็ไม่ได้อะไร นานวันสั่งสม เคยชิน จนกลายเป็นนิสัยไร้น้ำใจ เห็นแก่ตัว ฯลฯ
ลองส่องใจตัวเอง ก็พบว่าผมไม่มีความสุขเลย ผมติดอยู่ในหลุมสกปรกที่ผมขุดขึ้นมาเอง ทำให้จิตใจ ชีวิตผมมืดหม่น หมองเศร้า
ผมไม่ให้อภัยคนอื่น หรือ ผมไม่ให้อภัยตัวเอง??
เมื่อมีโอกาสได้ทำความดี ผมพบว่าหัวใจผมเบิกบากแช่มชื่น ใจมันฟูด้วย
รอยยิ้มและพลัง ช่วยเด็กข้ามถนน ซื้อขนมไปให้เด็ก ทำอะไรก็ได้ที่ไม่เป็นแบบ “ชาวนากับงูเห่า”
ชีวิตของผมต้องการความสุข มันแสดงออก สะท้อนบนหน้าตาของผม ว่าผม...สั่งสมอะไรในใจกับชีวิตที่ผ่านมา
การทำความดี การช่วยเหลือ การแบ่งปัน ล้วนให้ความสุขทางใจที่วัดค่าไม่ได้
แล้วชีวิตผมต้องการอะไร....
ผมพบแล้ว คือ การทำความดีจนถึงที่สุด ให้อภัยตัวเอง ให้อภัยคนอื่น
ทำความดีชนะใจความชั่วร้ายในใจคนได้
เพราะทำความดีแล้วมีพลัง
ผมจึงขอ “ทำความดีแม้ชีวีจะหาไม่”
เป็นกำลังใจให้คนที่พยายามทำความดีทุกคน
“คนดีเพราะรักพ่อแม่”
